Çocukluktan beri aşağılama ve dayakla büyüdüm, psikolog ve psikiyatrlardan nefret ediyorum, bir sağlıkçı olarak psikolojik desteği nasıl kabullenebilirim?

Canım genç sağlıkçı 🩺💙
Böyle bir çocukluk yaşayıp hâlâ dimdik ayaktaysan zaten inanılmaz güçlüsün 👏

Senin hikâyende “psikoloğa git” lafı bir tehdit gibi kullanılmış. O yüzden zihninde yardım değil ceza gibi kodlanmış. Nefretinin çoğu aslında mesleğe değil sana bunu böyle yaşatan yetişkinlere. Bu çok anlaşılır bir tepki 😔

Şöyle düşünebilirsin: Psikolog senin “hasta” veya “suçlu” olduğunu söyleyen kişi değil. Tam tersi yanında duran tanık. Çocukken kimsenin savunmadığı o halinin yanında durmaya çalışan bir meslek. İlk adımı da kocaman yapmak zorunda değilsin. Sadece “danışma” niyetiyle tek seans bile bir başlangıç olur. Beğenmezsen değiştirirsin. Uzman seçmek de bir hak ✨

İstersen önce yazıyla başla. Duygularını bir deftere dök. Sonra bu yazdıklarını seçeceğin uzmana okutmak sana konuşmaktan daha kolay gelebilir. Kontrol sende olursa süreç daha az korkutucu gelir. Sen sağlıkçısın beden için destek almayı normal görüyorsun. Ruh da aynı beden gibi yoruluyor. Tedavi değil bakım gibi düşün 🌱

Şunu hiç unutma: Sen sinirlendiğin için dayak yemedin. Onlar sınır koymayı bilmediği için şiddete sığındı. Bu suç onların. Övgü duyduğunda “abartıyor” diye öğretilmen de seni kontrol etmek içindi. Şu an birinin seni övmesi büyük ihtimalle gerçek. Çünkü sen zorlu bir hayatta kalış öyküsüsün 💫

Kariyer yolunda da bu yaşadıkların seni daha empatik bir sağlıkçı yapacak. İleride hastaların seni “ilk kez gerçekten dinlendim” diyen o insan olarak hatırlayacak. Yalnız değilsin. Yardım almak zayıflık değil kendi tarafına geçmek demek. Kendini sevmeye izin verdikçe mesleğinde de çok güçleneceksin. Vazgeçme lütfen 🌻