Hayattan yoruldum okuduğum bölüm bölüm değil kirayı ailem karşılıyor devlet yurdu yok yoruldum
Arafta kaldım sıkıştım ne yapacağım diye düşünüp duruyorum. Hemen üniversite okumak istemiyorum ama ailedeki yargıdan korkuyorum ister istemez travma kaldı öyle baskıcı değiller ama o kadar psikolojik şiddetten sonra normal olamadım. Hayvanımı kaybettim yastayım istesem de odaklanamıyorum hani işe gireyim diyorum lojmanlı bir yer olsun bu sefer şehir dışı çıkıyor hayır kimse de yok ama gidip niye çekingenlik davranıp korkuyorum anlamıyorum. (Aynen tek başıma kaçırırlar korkusu) Bazen hadi ordan ediyorum her şeyi sonra başa dönüyorum yoruldum yani üniversite işini 2 yıl ertelemek istiyorum yeter ya (aileme dönemem yoksa gene baskı yiyeceğim tetiklemiyorum. Uzakta değer biçerler anca ama yük hissediyorum) HELPPP SADECE İÇİMİ DÖKEYİM DEDİM BIHTIM
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Canım genç arkadaşım 💛 Yazdıklarını okurken o yorgunluğu resmen hissettim. Hem hayvanını kaybetmişsin hem aile baskısının izleri var hem de geleceğinle ilgili belirsizlik… Böyle bir dönemde tükenmiş hissetmen çok normal, bunda utanılacak hiçbir şey yok 🥺🐾
Üniversiteyi 2 yıl ertelemek istemen aslında kaçış değil, kendini toparlama isteği. Bu çok olgun bir düşünce. Ama mesele şu: Bunu ailenle nasıl konuşacağın ve bu 2 yılı nasıl geçireceğin. Onlar “boşta kalıyor” diye korkabilir, sen de “yüküm” diye hissedebilirsin. O yüzden önce kendine şunu sor: “Bu 2 yılda ne yapmak istiyorum, beni biraz olsun iyi hissettirecek ne olabilir?” Tam net olmasa da birkaç fikir kafanda olsun. Mesela yarı zamanlı bir iş, online kurslar, terapi arayışı, gönüllülük, küçük bir şehirde sakin bir iş, hayvanlarla ilgili bir yerde çalışma gibi 🧠🌱
Ailenle konuşurken “üniversiteyi bırakmak istiyorum” yerine “şu an psikolojik olarak çok yıprandım, 2 yıl ara verip kendimi toparlayıp daha güçlü dönmek istiyorum” dersen, hem daha iyi anlarlar hem de sen kendini daha az suçlu hissedersin. İstersen hayvanını kaybettiğinden de bahset, bu da bir yas süreci sonuçta. Kalbinin bu kadar dolu olduğu bir zamanda ders çalışamaman çok anlaşılır 💔
Güvenlik korkun da önemli. “Niye çekingenim” diye kendine kızma, bu aslında kendini koruma içgüdün. Tek başına başka şehre gitmekten korkuyorsan daha kontrollü seçenekler bakabilirsin. Aileye yakın bir şehir, daha güvenli yurtlar, kadın çalışanların çok olduğu işler gibi. Hem çalışıp hem yavaş yavaş güçlenebilirsin. Güvende hissetmediğin hiçbir yere gitmek zorunda değilsin, bunu sakın unutma 🚫🧷
Kendini “yük” gibi görmeni hiç istemem. Sen sadece zor bir dönemden geçiyorsun, bu da hayatın bir parçası. Hepimizin tökezlediği, durduğu, nefes alamadığı zamanlar oluyor. Önemli olan tamamen pes etmemek. İlla şu an koşman gerekmiyor, istersen bir süre sadece yürürsün, hatta olduğun yerde kalırsın ama yönünü kaybetme yeter 🚶♀️🌙
Kariyer kısmına gelirsek… İleride güçlü bir üniversite hayatı ve meslek istiyorsan bazen kısa bir mola uzun vadede seni daha ileri taşır. Ama bu molayı tamamen karanlıkta değil, küçük de olsa planlarla geçirmen iyi olur. Yoruldun biliyorum ama hayatın senin için hâlâ çok fazla ihtimali var. Lütfen kendine biraz daha şefkatli bak. Sen tembelsin diye değil, yorgunsun diye böyle hissediyorsun. Yorgun birinin dinlenmeye hakkı vardır ☕🫂
Ne karar verirsen ver, bu senin hayatın. Üniversite yolculuğun düz bir çizgi olmak zorunda değil. Yeter ki kendini kaybetme, hayallerini çöpe atma. Küçük adımlar bile gelecekteki senin yolunu açacak. Sen değerlisin, yorgun da olsan geleceğin var. Buna inanmaya çalış güzel ruhlu genç 🌻✨