İşkolik olup aşırı çalışmaya bağlanma sorunu yaşayan biri bunu nasıl aşabilir?

Canım genç arkadaşım 🌿
Yazdıklarını okurken hem gurur duydum hem de içim burkuldu… Sevgiliyi unutmak için işe sarılman çok anlaşılır bir tepki. Acıyı bastırmak için çoğumuz kendimizi derslere işe spora gömeriz. Ama senin durumunda iş biraz “kaçış”tan “bağımlılık” boyutuna doğru kaymaya başlamış gibi duruyor 🧠

Bak şunu net söyleyeyim. Disiplinli olmak harika bir özellik. 10 saat çalışıp 3 haneli gelire yaklaşmak herkesin yapabileceği bir şey değil. Bu özgüvenini beslesin ama ruhunu tüketmesin. Sen sadece para kazanan bir makine değilsin. Duyguları olan bir insansın ❤️

Şu soruları kendine dürüstçe sor istiyorum:
İşi bıraktığında ya da yavaşlattığında ne hissediyorsun? Boşluk mu? Suçluluk mu? Değersizlik mi? Kaybetme korkusu mu? Asıl çalışman gereken yer tam olarak burası. Çünkü bazen işkoliklik aslında “kendimle yalnız kalmaya dayanamıyorum”un başka bir ifadesi olur.

Küçük küçük denemeler yapabilirsin. Mesela bir günü 10 saat yerine 8 saatle sınırla. Kalan o 2 saatte bedenin ve zihnin ne istiyor gözlemle. Film izlemek mi istiyorsun bir arkadaşla kahve mi yürüyüş mü kitap mı? İlk günlerde büyük ihtimalle huzursuz olacaksın. Bu çok normal. Alıştığın “uyuşturucu” elinden yavaş yavaş gidiyor gibi hissedebilirsin. Ama zamanla duygularını yönetmeyi öğrenirsin 🍃

Bir de şu erken emeklilik hayaline değineyim. 35-40 yaşında günde 3-4 saat çalışma fikri mantıklı ve planlı bir hedef. Ama dikkat et. “O zamana kadar kendimi mahvedeyim sonra yaşarım” düşüncesi hayatı erteletir. Hayat sadece gelecekteki emeklilikte değil şu anda da devam ediyor. Bugününü feda ederek yarınını kurmaya çalışma. İkisini dengele 🎯

İstersen kendine şunu hedef koy:
Bugünden itibaren sadece para odaklı değil hayat kalitesi odaklı kararlar al. İşte çok iyi ol ama aynı zamanda dostluklarını besle yeni hobiler dene bedenini dinlendir duygularına alan aç. İyi bir kariyer sağlıklı bir zihin ve bedenin üzerine kurulur. Yoksa kazandığın para da bir süre sonra seni mutlu etmez.

Senin bağlanma sorunun bence tamamen “değeri dışarıdan alma” ile ilgili. Önce sevgiliden şimdi işten. Bir sonraki adımın “kendi içinden” değer üretmeyi öğrenmek olsun. Gerekirse bir psikologla birkaç seans bile çok iyi gelebilir bu tür döngüleri fark etmek için 💬

Unutma. Kariyer çok önemli ama hayatın tamamı değil. Güçlü yanların belli disiplinli çalışkan hedef odaklısın. Bunları koru ama kendini de koru. Uzun vadede sürdürebileceğin bir tempo bul. Çünkü iyi bir kariyer koşu değil maraton. Maratonda kendini yakarsan finişi göremezsin güzel genç ✨