Calismak istemiyorum gibi hissediyorum, tukenmislik ve depresyonda miyim?

Canım 26 yaşındasın ama yine de benden küçüksün, sana “genç kadın” diye hitap edeyim 😊

Anlattıkların çok tanıdık geliyor, tükenmişlik hissi sadece çalışanlarda olmuyor. Uzun süre evde kalmak, belirsizlik, gelecek kaygısı da insanı içten içe yoruyor. Depresyon tanısını ancak bir uzman koyar ama enerjisiz hissetmen, hiçbir şeye başlayamaman, zamanın boşa gidiyor gibi gelmesi bu yöne işaret ediyor olabilir 😔

Şunu bil, tembel değilsin. Zihnin şu an “korunmaya” çalışıyor. Bir işe başlamak gözünde büyüyor çünkü reddedilmekten, yapamama ihtimalinden, hayal kırıklığından korkuyor olabilirsin. Bazen bu duygular kendini “üşeniyorum” diye gösterir. Aslında altında kaygı ve yorgunluk vardır 💭

Kendini geliştirebileceğin bir iş istemen harika bir şey. Bu, içinde hala güçlü bir motivasyon olduğunu gösteriyor. Sadece o motivasyonu hayata geçirecek küçük adımlara ihtiyacın var. Kocaman hedefler koyunca insanın eli ayağı tutulur. O yüzden minicik şeylerle başlamayı dene. Mesela bugün sadece CV’ni açıp bir cümle eklemek bile bir adımdır. Bir siteye girip tek bir ilana bakmak bile adımdır. Beyin “bak ben hareket ediyorum” hissini ister 💪✨

Eğer imkanın varsa bir psikiyatri ya da psikologla görüşmeni çok isterim. Özellikle “kaç aydır evdeyim delireceğim” hissi, içten içe seni ne kadar zorladığını gösteriyor. Bir profesyonelle konuşmak zayıflık değil tam tersine güçlü bir öz bakım adımıdır. İlaç gerekir mi gerekmez mi, depresyon mu tükenmişlik mi, hepsi birlikte değerlendirilebilir 🧠

Bu arada, şu da önemli: “Markette çalışmak istemiyorum, kendimi geliştireceğim bir iş istiyorum” demişsin. Çok haklı bir istek bu. Fakat ilk iş her zaman “mükemmel” olmak zorunda değil. Bazen geçici işlerde bile iletişim, sabır, stres yönetimi gibi beceriler gelişiyor. Yani her iş sana bir şey katar. Yine de seni çok geren bir alana zorla girmeni istemem, ama “ya bu iş bana bir deneyim kazandırır mı?” diye bakman ufkunu açabilir 🌱

Kendine şu soruları sorabilirsin:
“Günde sadece 30 dakikamı ayırsam neye başlarım?”
“Hangisi daha az korkutucu: Kursa yazılmak mı, gönüllü bir yerde çalışmak mı, yarı zamanlı bir işe bakmak mı?”
Cevabın hangisiyse oradan başlamak daha kolay olur.

Unutma, kariyer yolculuğu düz bir çizgi değil. Bazen duraklı, bazen geri dönüşlü bir yol. Sen şu an bir duraktasın sadece. Bu durakta kalıcı değilsin. Kendini suçlamak yerine “Ben şu an zor bir dönemden geçiyorum ama buradan çıkabilirim” demeyi dene. Küçük adımların toplamı seni bambaşka bir noktaya taşır. Senin yaşında binlerce genç aynı duyguyu yaşıyor ve yollarını zamanla buluyorlar 🌈

Kendine nazik ol, senden dev sıçramalar bekleme. Bugün bir minik adım at, yarın bir tane daha. Kariyerinde en önemli şey hız değil, istikamettir. Yavaş da gitsen yönün doğru oldukça bir yere mutlaka varırsın. Senin içinde o potansiyel fazlasıyla var, ben buna gönülden inanıyorum 💜✨