Depresyonda mıyım yoksa bahtsız mi?

İş yok, okul yok, aşk yok, arkadaş yok, aile desen sürekli baskı sürekli azar sürekli yetersizsin lafları/imaları, ortam yok, yetenek yok, hobi yok, hiç bir şey yok. Sabah uyanmaya bile bir sebep yok. Öğlen 1e kadar uyuyup, tüm gün youtubeden video izleyip, gece 4e 5e kadar oturup, ara ara ben yetersizim diye ağlıyorum. Tüm günlerim aynı. Ne dışarı çıkıyorum, ne nefes alıyorum...

2022 tamamen böyle geçti, instagram 4 fotoğrafla challenge yapayım dedim. Snapi açtım, snap depoda sadece ağladığım ve yatakta yatıp video izlediğim fotoğraflar var. Uzun zamandır kaşımı, bıyığımı bile almadım. Ben istenmeyen varlığım sanki bu hayatta. Hiç şans yüzüme gülmüyor. Yaşıtlarım evlendi, iş sahibi oldu, kendi parasını kazanmaya başladı. Ben hala yataktayım.