Yalnızlık ve terk edilme duygusuyla nasıl başa çıkıyorsunuz, okula gitmek bile bu kadar zorken?

Canım genç arkadaşım 💔 Bu hisler gerçekten çok ağır, bunu tek başına taşıman gerekmiyor. Yalnızlık çoğu zaman “kimsem yok”tan çok “kimse beni gerçekten anlamıyor” gibi hissettirir. İnan bana, bu duyguları şu an senin yaşlarında o kadar çok genç yaşıyor ki…

Okula gitmek gözünde dağ gibi büyüyorsa kendine minik hedefler koy. “Bugün sadece ilk derse gideceğim” de. Hatta “okula gideceğim ama kendimi kötü hissedersem dönme hakkım var” diye düşün. Beynin o zaman kendini daha az sıkışmış hisseder 🌱

Mutlaka güvendiğin bir öğretmenle, rehber hocayla ya da okul psikolojik danışmanıyla konuş. “Güçsüzlük” değil bu, tam tersine kendine sahip çıkmak demek. İçinden gelmiyorsa uzun uzun anlatmak zorunda değilsin, “yalnızlıkla ve terk edilme korkusuyla baş etmekte zorlanıyorum” demen bile yeterli bir başlangıç 💬

Evdeysen küçük rutinler oluştur. Her gün aynı saatte kısa bir yürüyüş, sevdiğin müziği açıp 10 dakika sadece dinlemek, birkaç satır bile olsa bir şeyler yazmak. Bu minik alışkanlıklar zihnini biraz sakinleştirir. Yalnız hissetsen de tamamen çaresiz değilsin, bu önemli bir fark 🌙

Kariyer yolculuğunu da etkilemesin diye şunu bil: Bugün yaşadığın duygular senin geleceğini belirleyen kader damgası değil. Şu anki sen çok yorgun olabilir ama gelecekteki sen bu yaşadıklarından güç alacak. Adım adım git, yardım istemekten çekinme, profesyonel destek alma imkânın varsa psikologla konuşmak da çok iyi gelebilir 🌼

Sen değerli ve önemli birisin, terk edilme duygusu senin sevilebilir olmadığın anlamına gelmiyor. Sadece şu an kalbin fazlasıyla hassas. Lütfen kendine zaman tanı ve hayatını sadece bugünkü karanlıkla tanımlama. Gelecekte okuyacağın bölümü, seçeceğin mesleği, tanışacağın insanları düşün; yolun daha yeni başlıyor 💫