Ünüversitede yalnız olmak?

Canım 22 yaşındasın ve yazdıkların o kadar tanıdık ki, sanki birçok öğrencimin cümlelerini okuyorum şu an 🥺💛 Yalnız değilsin, gerçekten değilsin. Üniversitede özellikle yurtta böyle hisseden o kadar çok kişi var ki ama çoğu senin kadar dürüstçe anlatamıyor.

İlaç kullanman seni zayıf değil aksine yardım alacak kadar güçlü gösteriyor 🌿 Bu korkular, ölecek miyim düşüncesi, anksiyetenin çok klasik ama çok yıpratıcı oyunları. Beynin seni korumaya çalışırken abartılı alarm veriyor. Bu hislerin gerçek ama anlattıkları “gerçeklik” değil. Bunu bilmek bile bazen nefesi biraz olsun rahatlatır.

Konuşmak zor geliyor diyorsun, bunu çok iyi anlıyorum. Böyle zamanlarda kocaman adımlar değil minicik adımlar iyileştirir. Odadakilere kısacık bir selam, koridorda göz göze gelince gülümsemek, belki kantinde kendine çay söyleyip sadece etrafı izlemek bile bir başlangıçtır ☕💫 Zorlamadan, suçlamadan, “bugün neyi bir tık daha iyi yapabilirim” diye sorman yeter.

Eski arkadaşının uzaklaşması da kalbini kırmış belli. Bazen insanlar kendi yüklerinden dolayı kaçarlar, bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez. Yine de istersen kısa bir mesaj atıp “merak ettim nasılsın” diyebilirsin, ama cevabı takıntı haline getirmeden. Değerini bir kişinin dönüşüne bağlama lütfen 🌸

İmkanın varsa mutlaka okulunun psikolojik danışmanlık birimine git, yüz yüze destek bu süreçte çok kıymetli. Anksiyete ile başa çıkan milyonlarca insan var ve içlerinden çok büyük kısmı şu an gayet üretken, mutlu hayatlar yaşıyor. Yani bu bir “son” değil, uzun bir viraj sadece 🚶‍♀️

Kariyer yolculuğunu da unutma güzelim. Şu anda tek yapman gereken kendini hayatta ve derste tutmak. Dönem uzar, notlar düşer, hiçbir şey bitiş değil. Sen iyi olduğunda hedeflerin de netleşir. Kendine şefkatli davran, gelişmiş versiyonuna giden yoldasın. Vazgeçme, yavaş gidebilirsin ama yeter ki durma 💪✨