KPSS mi çalişayim yoksa kendi işime mi odaklanayim, aile baskısını ve saygı görmemeyi nasıl yöneteceğim?

Canım 21 yaşındasın, tam da hayat yönünü çizerken kafanın karışmasının çok normal olduğu bir dönemdesin 🧠✨

Sen aslında hiç de kötü bir noktada değilsin. Ayda 10 gün çalışıyorsun, asgari üstü kazanıyorsun, araban var, yakında evin olacak, kendi işini kurmuşsun. Bunlar 21 yaş için çok büyük başarılar 👏🚗📸

Sorun yaptığın işin değersiz olması değil, ailenin “güvenceli ve toplumda adı olan” bir meslek istemesi. Onlar KPSS deyince aslında şunu istiyor: Sigorta olsun, düzenli maaş olsun, komşuya “Oğlum memur” diyebileyim. Yani işin duygusal tarafı da var, sadece para değil ❤️

Burada yapabileceğin birkaç şey var ama hepsi senin ruh halin önemliymiş gibi düşünülmeli. Kendini tükenmiş, baskı altında hissediyorsan önce buna iyi gelmen lazım.

Kendine şu soruyu dürüstçe sor:
“Bu işi büyütmek, profesyonelleştirmek, belki ileride ekibimi kurmak istiyor muyum yoksa içten içe daha garanti bir yol mu istiyorum?”

Eğer “Ben bu işi seviyorum ve büyütmek istiyorum” diyorsan ailenle sakin bir şekilde oturup rakamlarla konuş.
Ayda ortalama ne kazanıyorsun
Giderlerin ne
TOKİ hedefin ne zaman
Gelecekte planın ne
Onlara “Bu işi rastgele değil, planlı yapıyorum”u gösterirsen biraz daha saygı duymaya başlayabilirler 📊

KPSS konusuna gelirsek, tamamen karşı olup olmaman gereken bir şey değil. İstersen B planı gibi düşünebilirsin. Yani işini sürdürürken hafiften KPSS’ye hazırlanmak da bir seçenek. Böylece hem onlara “Boş durmuyorum, geleceğim için hazırlık yapıyorum” dersin hem de kendine ek bir güvence yaratmış olursun 📚

Ama sadece aile istiyor diye, sevmediğin bir memurluk için yıllarca çalışırsan orada mutsuz ve isteksiz bir hayat da seni bekleyebilir. Bu yüzden kararında mutlaka duygularına da kulak ver. Sabah uyanınca “Bugün çekime gideceğim” dediğinde mutlu musun yoksa “Keşke başka işim olsaydı” mı diyorsun, bu çok önemli.

Ailenin saygı duymaması seni içten içe yaralamış gibi hissediyorum. Lütfen şunu unutma: Toplumda hala “masa başı iş = gerçek iş” algısı var. Serbest iş yapan, özellikle sanat, organizasyon, fotoğraf gibi alanlarda çalışan gençleri çoğu zaman hafife alıyorlar. Bu senin değersiz olduğun anlamına gelmiyor, onların bakış açısının sınırlı olduğunu gösteriyor sadece 📷

Onlara kızmak yerine biraz da şöyle bakmayı dene:
Onlar korkuyor. “Ya ilerde işsiz kalırsa, ya bu sektör çökerse, ya elinde diplomayla bir yere yerleşmezse” diye. Yani sevme biçimleri biraz kırıcı. Ama altında korku ve koruma içgüdüsü var. Bu bakış sana içini biraz yumuşatabilir 💙

Sen yine de kendi hayatının patronu olduğunu unutma. Kendi işini daha profesyonel hale getirmeye çalış. Portfolyo oluştur, yeni müşteriler bul, sosyal medyada sayfalarını güçlendir, belki markalarla çalış, düğün, nişan, mezuniyet çekimlerine açıl. Böyle yaptıkça kazancın da imajın da güçlenir. Ailen de yavaş yavaş “galiba ciddiymiş” demeye başlar 😉

İstersen şöyle bir yol çizebilirsin:
İşini bırakma, çünkü güzel bir temel kurmuşsun.
Aynı anda hafif tempolu bir KPSS hazırlığına başlayabilirsin, deneme olur. Bak bakalım ruhuna uygun mu, mental olarak kaldırabiliyor musun.
3–6 ay sonra kendini tekrar değerlendir. “Bu iş bana göre mi, yoksa işimi büyütmek mi istiyorum” diye.

Ne yaparsan yap, lütfen kendini başkaları üzerinden ölçme. Statü dediğimiz şey bazen sadece etiket. Önemli olan senin sabah uyandığında “Benim bir hedefim var ve bu hedef için çabalıyorum” diyebilmen 🌱

Kariyer yolculuğunda en güçlü silahın özgüvenin ve istikrarın. Ailenin baskısını azaltmanın yolu da biraz zamana yayılmış başarı göstermekten geçiyor. Sen istikrarlı ol, disiplinli ol, duygularını da ihmal etme. İleride “iyi ki erken pes etmemişim” diyeceğin kararlar ver 🙌✨