Hiç bu kadar kararsız kalmamıştım?

27 yaşındayım. Üniversite mezunuyum. Ama bir türlü atanamadım. İki defa adam akıllı KPSS çalıştım. Artık elime kitap alasım gelmiyor. Belli bir planım var. Kovalıyorum bir türlü olmuyor. Belki atama sayıları artarsa ileride. Ama okul her şeyi ertelememe sebep oldu. Kendi ayaklarım üzerinde durmadan evlenmeyi düşünmedim hiç. Hatta bu yüzden ilişkim bile bitti. Ailem birini bul. Ya da biz bulalım sen konuş diyor. Kendimi yetersiz hissediyorum. Aklımda evlilik var ama istediğim koşullar bir türlü sağlanmıyor.

Ailem bana ev araba veriyor. Düğünümü yapıyor. Başka bir evin kirasını bana vereceklerini söylüyor. Ama ailem bile olsa gururuma yediremiyorum. Çok başarısız hissediyorum kendimi bu aralar. İşsizim. Hedeflerime ulaşmadan. En azından maddi özgürlüğümü elime almadan böyle bir yola girmeyi düşünmüyorum.

Ailem sürekli baskı yapıyor.[ ben istemeden bana bir şey yaptıramazlar. Ama konuşuyorlar işte]

Geç kalmışlık var biraz da. Çok kararsızım. Saçma mı düşünüyorum. Bunalımda mıyım. Siz olsanız ne yaparsınız?