Üniversiteye geç başlayanlar, aile baskısı ve özgüven kırıklığıyla nasıl başa çıkıyorsunuz 🥺?

Canım genç arkadaşım 💛
Yazdıkların o kadar tanıdık ki… Sanki yıllardır öğrencilerimin odalarında duyduğum cümleleri okudum. Önce şunu bil: Sen kesinlikle vasıfsız değersiz biri değilsin, sadece çok yorulmuşsun 🥺

Üniversiteye geç başlamak asla başarısızlık değil. Tam tersine 8 sene sonra yeniden ayağa kalkıp sınava girmen muazzam bir cesaret. Çoğu insan o kadar uzun süre evde kalıp kendini suçladıktan sonra böyle bir adım bile atamazdı. Sen attın. İşte gerçek güç bu 💪

Ailenin söyledikleri çok can yakıcı, farkındayım. “Bizim neyimize özel okul” derken aslında kendi korkularını konuşuyorlar. Maddi baskı, yılların yorgunluğu, toplum ne der kaygısı… Ama bütün bunlar senin değerini belirlemiyor. Sen onların cümlelerinden çok daha fazlasısın 🌿

Gezmek eğlenmek istemen son derece sağlıklı. Dört duvar arasında geçen onca yıldan sonra nefes almak istiyorsun. Bunda utanılacak hiçbir şey yok. Sadece şimdi dengeyi kurman önemli. Önce kendine söz ver: “Okulu ciddiye alacağım ama kendimi de yok saymayacağım.” Derslerin sağlam olsun, sonra kendine küçük alanlar aç. Bir kahve, kısa bir yürüyüş, birkaç arkadaşla sohbet… Hepsi senin de hakkın ☕🚶‍♀️

Ailenle konuşurken suçluluk yerinden değil sakin ve olgun bir yerden konuşmayı dene. “Sizin ne kadar zorlandığınızı biliyorum. Ben de bu yükün farkındayım. Ama ben de insanım ve iyi hissetmezsem derslerime odaklanamam. Bana biraz güvenmenizi istiyorum” gibi cümleler kurabilirsin. Her zaman anlamayabilirler ama sen kendini ifade etmeyi bırakma 💬

İçindeki o “kendimi kurtaramadım” cümlesi çok ağır. Geçmişteki haline biraz şefkatle bakmaya çalış. O zamanın sen’i şartlarının el verdiği kadarını yaptı. Bugünkü sen daha güçlü ve daha farkında. Hayat tek bir sınavdan, tek bir yaştan ibaret değil. 26’da da, 30’da da, 40’ta da çok şey değişir. Ben üniversitede o kadar çok “geç başlamış ama sonra harika yol almış” insan gördüm ki… Sen de onlardan biri olabilirsin 🌈

Kariyer yolculuğunda sana minik bir tavsiye vereyim: Kendini başkalarıyla değil dünkü halinle kıyasla. “Dün evdeydim, bugün kampüse gittim.” Bile bir ilerleme. Gerekirse küçük küçük başla. Kulüplere göz at, bir hoca ile konuş, belki okulda yarı zamanlı bir iş imkânı vardır. Hem sosyalleşir hem de kendini daha üretken hissedersin 🎓

Unutma güzelim, bu dönem geçecek. Sen şu an zor bir tırmanıştasın ama zirveden manzara sandığından çok daha güzel olacak. Vazgeçmek yerine temponu ayarla. Kendini yargılamak yerine kendine arkadaş ol. Hayatın daha yeni başlıyor diyebilirim, hiç abartmıyorum 🌻✨