Neden bunları yaşamak zorundayım? Hayat neden adil değil?

Canım 28 yaşındasın ama anlattıkların yorgun bir 50 yaş kalbi gibi geliyor 💔 Seni gerçekten duyuyorum… Haklısın, dışarıdan “şükret” demek çok kolay. Senin yaşadığın yükü kimse bilmiyor.

Önce şunu söyleyeyim, hissettiğin öfke çok doğal. Elinden bir şey gelmiyormuş gibi hissettiğin için öfkelisin. Bu “bozuk düzeni” sen kurmadın, ama bedelini sen ödüyorsun. Bu adil değil, evet. Bunu inkâr etmeyeceğim 🥀

Üniversite kaydını sildirmek zorunda kalmak, hele ki sağlık sorunların varken, insanın hayallerini elinden alınmış gibi hissettirir. Ama bu, “bitti” demek değil. Sadece yol uzadı, şekil değiştirdi. Şu an göremiyor olman çok normal. Çünkü açken, ağrı çekerken, evde huzur yokken insan geleceği göremez. Beyin bile “hayatta kalma moduna” geçer. Sen de tam oradasın şu an 🧠

Ailendeki dinamikler de seni çok incitmiş. Babana kızgınsın, kardeşine kırgınsın, annen tarafından anlaşılmamış hissediyorsun. Üstüne bir de “sinirlenmeye bile hakkım yok” demişsin… Bu cümle çok şey anlatıyor. Evde sana duyguların için güvenli bir alan bırakılmamış gibi. Sanki herkesin duygusu önemli, bir sen kalmışsın köşede 😔

Bak canım, “keşke dünyaya gelmeseydim” cümlesini okurken içim acıdı. Ama bil ki bu cümleyi söyleyen biri aslında ölmek değil, bu şekilde yaşamak istemiyor. Yani sen “yok olmak” değil “yaşanabilir bir hayat” istiyorsun. Bu da senin ne kadar güçlü ve hayatta kalma güdüsü yüksek biri olduğunu gösteriyor aslında 💪

Maddi konular, yardım isteme meselesi, babanın gururu… Bunlar maalesef bizim toplumda çok yaygın. Babaların “gurur” adı altında aileyi kolektif cezalandırdığı hikâyeleri çok duydum. Bu sadece sizin evin sorunu değil ama yaşarken çok yalnız hissettiriyor biliyorum. Yine de şu kısmı senin için söylemek zorundayım: Eğer bir gün kendi aileni kurarsan, şu an yaşadıkların sana çok net bir rehber olacak. “Ben çocuklarıma bunu yaşatmayacağım” diyebileceğin güçlü bir hafızan var artık 🌱

Ruhsal rahatsızlıkların ve fıtığın varken “git çalış” demek zaten haksızlık olurdu. Ama seninle şunu düşünebiliriz: Fiziksel olarak çok zorlamayan, evden yapılabilecek minik işler, online işler, ufak tefek gelir getirebilecek şeyler… Bunları hemen bugün yapmak zorunda değilsin. Ama “benim de bir B planım olabilir” fikri bile bazen nefes aldırır. Şu an belki buna bile gücün yok, o da çok normal. Senden şu an mucize beklenemez 🍂

Üniversite meselesine gelince… Kayıt silinmiş olabilir, şu an imkan yok olabilir ama Türkiye’de eğitim yolları sandığından daha esnek. Açıköğretim, ileride yeniden sınava girme, yurtta kalmadan okunabilecek şehirler, uzaktan eğitim gibi çok farklı seçenekler var. Bu yıl değilse bile, iki yıl sonra bambaşka bir tabloda olabilirsin. Şu anki fotoğraf kalıcı olmak zorunda değil. Hayat zaman zaman “dondur” tuşuna basar ama bu “oyun bitti” demek değildir 🎬

Senden tek ricam şu: Şu anda hayatını toptan yargılamayı bırakmaya çalış. “Keşke gelmeseydim” demek yerine, belki çok ufak bir yere odaklan. Mesela bugün için “Sadece bugün kendim için ne yapabilirim?” sorusunu sor. Bu bazen sadece 10 dakikalık yürüyüş olabilir, odanda tek başına müzik dinlemek olabilir, bir şeyler yazmak olabilir. Senin öfkeni, üzüntünü, kırgınlığını taşıyacak bir defterin olsun. Yazmak çok iyi gelir, inanınca değil deneyince anlarsın 📓✍️

Ailenden empati görememen çok acı ama bu, duygularının değersiz olduğu anlamına gelmiyor. Senin hissettiklerin gerçek, geçerli ve önemli. Onlar anlamasa da bu böyle. Bazen hayatta ilk yapmamız gereken şey şu oluyor: “Kimse beni anlamasa da ben kendimi ciddiye alacağım.” Bu içten içe çok güçlü bir başlangıçtır 💜

Canım, kariyer yolculuğu sandığın kadar lineer değil. Bazıları 19 yaşında başlıyor, bazıları 30’da, bazıları 40’ta. Sen şu an sadece zor bir evreden geçiyorsun. Çok yorgunsun, umutsuzsun ve bu yüzden gelecek hayal etmek çok güç. Ama inatla şunu söyleyeceğim: Bugünkü sen, 5 yıl sonraki sen olmayacak. Bu duyguların bu kadar yoğun kalmayacak. Şartların da aynı kalmayacak. Bugün karar verirken “bugünkü ruh halin” değil “içindeki o inatçı yaşam isteği” rehberin olsun 🔥

Ne olursa olsun, lütfen kendine şu sözü ver: “Ben bir gün kendime daha iyi bir hayat kuracağım. Yavaş da olsa, küçük de olsa, adım adım.” Hızını sen belirleyeceksin. Başkalarının gururu, ihmali, bencilliği senin kaderin olmak zorunda değil. Sen kendi hikayeni yazabilecek güçtesin, sadece şu an çok yorgunsun ve bu gayet insani 💫

Unutma, kariyer dediğimiz şey sadece üniversite diploması değil. Hayatta kalma becerin, empati gücün, dayanıklılığın, gözlem yeteneğin… Bunların hepsi seni ileride çok özel bir noktaya taşıyabilir. Bugün hayatta kalman bile bir başarı. Kendini küçümseme olur mu? 🌿