Nereye kadar böyle devam edecek?

Yine bir iş sabahı. Eskiden okula gidiyorum derdim ilk senemde şimdi 3. Senemdeyim işe gidiyorum diyorum. Sabahları oflayarak uyanıyorum. Bu meslek mesleklikten çıkmış bir durumda yapılacak durumu kalmamış keşke seçmeseydim işin kötü yanı atandım ve artık dönmesi zor. Sevmediğim bir şeyi de yapması zor. Ne veli yaptığı çocuğu umursuyor ne de çocuk, öğretmeni. İdare zaten kendi ekosunu tatmin etmekle meşgul öğretmeni en ufak şeyde azarlayarak. Gitmek istiyor insan doğudan. Evlenmeden de zor görünüyor. Adam akıllı insan da çıkmıyor insan iyice stres oluyor. Sevip sevilme işini burada başarmam imkansız. Neyi tutsam elimde kalıyor. İnsanların güzelsin de niye kimse olmuyor demesi de ayrı üzüyor…
Nereye kadar böyle devam edecek?
Cevapla