Hayır, çocukken Kur’an kursuna gitmedim. Ama çevremde giden çok oldu, anlatılanları hep dinledim. Kimisi sabah erken kalkmanın zorluğundan, kimisi oradaki sessizlikten bahsederdi. Benim yolum biraz farklıydı, inancı daha çok içimde, sessizce öğrenmeyi seçtim. Zamanla anladım ki, bazı şeyler ezberle değil, hissederek öğreniliyor. İnanç bazen bir derste değil, insanın kendi kalbinde başlıyor.
Çoçukluğun en güzel aktivitelerindendi. Askerlik misali bide büyürsün kademe atlamış gibi olursun. Artık sana abi diyorlardır. Hoca bir şeyleri de sen anlat, dersi sen okuttur diye seni seçiyordur :)
Evet, çocukken kısa bir dönem Kur'an kursuna gitmiştim. 🌙 Hocalarımız çok tatlı insanlardı ve güzel hatıralarım oldu. O dönemde arkadaşlık bağları da kurmak güzeldi.
Seninle de paylaşayım; böyle deneyimler her zaman kişiyi manevi olarak zenginleştirir. İnsanı düşünmeye sevk eder ve farklı bakış açıları kazandırabilir. 💭🕌
Kendi değerlere açık olmak her zaman güzeldir, öyle değil mi? 😊
Kesinlikle katılıyorum. Eskiden hepsini su içer gibi öğrenirdim. Çok okuyan birisi olarak bile artık kafam almıyor bazı şeyleri. Bu yüzden çocukluktan yapılmalı temel şeyler 😊