Çok pişmanım tıp okumayı birakicam ben nasıl böyle bir hata yaptım?

çünkü kendimi kötü hissediyorum ve yorulmuş çökmüş her şey anlamsız geliyor bir sürü para harcadım bu güne kadar eğitimim için o kadar istedik ki tıp okumayı şu an okuyorum ama pişmanım takıntılı saplantılı biriyimm ömrüm hayatım boyunca rahat bir şekilde uyumadım çocukluğum hariç Sabah kalkar yüzmeye giderdim sabah 7de ondan sonra evimizin önünde bahçemiz vardı orada kahvaltı yapar sonra bisikletle gezerdim kışın kayağa giderdim dedemlerle
12 yaşından sonra hayatım değişti
sınavlara çalıştım liseye giriş iyi bir lise kazandım ondan sonra piyano eğitimi aldım , be atletizm yarışlarına katıldım 14 yaşındayken çapraz bağlarımdan ameliyat oldum bırakmak zorunda kaldım sporu sonra sonra Avrupa gençlik Korsuydu sanırsam onun için hazırlanmaya başladım babam izin vermedi yine resim çizmeme ailem izin vermedi

içimde yapamadığım bir çok şey var gençliğim bir daha gelmiyecek

26 yaşında doktor olucam ve yaşlanıcam ailemden uzağım yılda 1 ay tek ailemi göre biliyorum

evlerimiz arslarımız var dükkanlarımız var eğer tekrar 16 olsaydım babama inşaat malzemeleri satmamizi söylrdim
ya da kendi atölyemizi açıp yurtdışına mobilya ihraç ede bilirdik
ya da amcamlar gibi tuğla fabrikası aça bilirdik sadece oturur ve insanların bize çalışmasını seyrederdim keyfime bakardım

işte ben tek çocuğum kölem yoki benim için çalışsın abim falan olsaydı mis s
fabrikan olsa fabrikanı birakamasın
bir deprem olur herşeyini kaybede bilirsin dayimlarin Hatay'da bir sürü dükkanı vardı hepsi yıkıldı içlerinde bir sürü Mal vardı ama işte

bunların da yarını var mı yok mu beli değil

öyle çok kötü günlerdi 3 arkadaşım hayatta olmalarında rağmen kurtulamadılar çünkü yolar kapalıydı devlet çıkarmadı babası dayısı kepçe getirdiler 3 tane şehir dışından telefonla arayıp bizi kurtarın dediler fakat kimse onları kurtaramadı

ben deprem. oldugunda kıyamet koptu azrail gelip beni alıcak zannetim sanki eve kamyonet çarpmış gibi olmuştu sanki evin altında bir şey geçmiş gibi 4.17 di sanırsam açtım tv ilk önce instegram girdim herkes evler yıkıldı her yer karanlık diye paylaşım geliyor her ilden ilk Diyarbakır çıkmıştı karşıma otel yıkılmıştı

ben günlerce ölenlerin çıkarılmasını izledim o bebekler kavuşamayan aşklar düğünlerin 7 Şubat olucak kişiler hamile olup eşine sürpriz yapicak olan kadın ve kızın elini bırakmayan adam çok etkilenmiştim

seviyorumda ama bilmiyorum kendimi hayatta geç kalmış hissediyorum

kaçıncı sınıfta bıraktın

tamamlasaydın bari şey olsaydın aile hekimi

belkide Türkiye'de böyle zor

benimde zengin bana Bir kuruş vermiyor

güzel değil pişmanlık

23 yaşındayım 3 yıl sonra biticek 26 yaşında olucam ömrümden ömür gidiyor keşke hemşirelik okusaydım 20 yaşında mevzun olacaktım
16 yaşında liseyi bitirdim o kadar çok tıp fakültesini isterdim ki 3 kere sınava girdim

benim hayat standardım çok yüksek oyuzden bunaldım işte tıp Sadece bitirmekle bitmiyor

birakamam zaten

çok geç

3 sınıfa yeni başladım daha bir 3 yıl var daha önümde 4 .5.6

şöyle ben hayatım hep yüksek standartlar üzerine kuruluydu ben doktor olmam sorun değil okumamda ama ben sadece doktor olmakla kalmam bu beni çok yorucak biliyorum istediğim insan olmak için en az 20 yılımı vericegimide biliyorum

evet

teşekkürler

ailemi özlüyorum bir çok sebep var evlilik aşk çocuk özgürlük güneşi görmeyi özledim dünya turu hobiler ilerde çocuklarım olursa onlarla vakit geçirmek

sevdim sevmesine ben ne zaman aşık olucam ne zaman dünya turuna cikicam ailemle ne zaman vakit geçirecem çocuğum olsa ona bakmayacam ve en erken 35 yaşında çocuğum olur e ben şöyle diyecem madem doktor oldum haylimi gerçeklestirmek için genel cerrah olmak isteycek uzmanlık eğitimi var

keşke babamı dinleyip ziraat mühendisi olsaydım

bilmiyorum acele mi degilmi kendimi kötü hissediyorum ve yanlız ben napıyorum diyorum ailemi özledim sürekli koşuşturmaktan yoruldum belkide bu kadar yüksek egom olmasaydı böyle olmazdı çocukende böyledim en iyisi ben olucam kendimi durdurmayacamm