23 yaşındayım elimde hiçbir şey yok sabahları anksiyeteyle uyanıyorum ne yapmalıyım?

1. sınıfın sonunda özel okulda hemşireliği bıraktım maddi sebeplerden dolayı o zaman 21 yaşındaydım. 1 sene depresyona girip bir şey yapamadım ehliyet alayım dedim o dahi olmadı taşındık vs. Sonra ben fen bilgisi öğretmenliğine geçtim 22 yaşında. Ama adapte olamadım ill dönem derslerden kaldım 2. dönem toplasamda. Ags vs çıktı mezun olsam yaş 29. Keşke hemşireliği bırakmasaydım ama sınava tekrar hazırlanabilirim ya da gücümü toplayıp geri dönerim zannediyordum.

Hayatımda bazı kayıplarım oldu annemin kaybı gibi. Sonra şehir değiştik. Abim evlendi Sonra babam. Bu tip şeyler oldu. Bunlar olmazsa kendime daha fazla yüklenirdim ama sen acı çekiyordun falan diyorum ama bahane ya da teselli mi bilmiyorum. Psikolojim karmaşık. Annemi kaybetsem de sınava çalışmak için çok hırslıydım. Ama abimin eşi filan hep gıcıklık yaptı geldi evi kontrol etmeye haftada 1. Yemek işler ders çalışma hep bendeydi o sene. Tıp istedim olmadı ama hemşirelik bile gelmedi diyip hemşireliği de küçümsedim yaşadıklarıma göre. Ama asla mesleği değil annemle bağlantılı olduğu için seviyordum Sonra anlam kaybı yaşadım hatta. Birde teyzemle kaderlerimiz benziyor sonu aynı olması beni hep korkuttu. Kendisi de annesini 17 yaşındayken kaybediyor ben 19 ama sonra üni okuyor ama atanamadan biriyle evleniyor çok da mutlu değil. Kırgın olduğum nokta ben hemşireliği seçecekkken sırf bu atanma olayını yaşamayım diye beni üzecek şeyler söyledi. Herkes bi laf etti yani. Duygusal olarak kaldıramadım. İnsan annesini arıyor bir destek bekliyor. Kız kardeşim de vardı evde üvey kadın bir şeyler yapıp üzüyor diye de haber veriyordu dayanamayıp döndüm de sınavı vardı yanında oldum.

Ordan da taşındık o sene. Ama dediğim gibi şu an kimsem yok yanımda. Herkesle bu sebeple konuşmuyorum beni mesleğimden ettiler hiç olmadı niyetlerini gördüm en sevdiklerim dahi olsa kendi egoları zarar görmesin diye seni aşağı çekebilir bunu görmüş oldum ama çok yalnızım kızkardeşimi de abim ve eşi yanına çekti bu da annemin kaderi abisinin eşi abisiyle arasını bozup senelerce görüştürmedi annemle. Kadın kanser olduktan Sonra görüntülü filan konuştu barıştılar ama yine gelmediler. Öyle bir kin. Sonra teyzemle daha yakındılar annemi tek bıraktılar filan. Annem de yalnızdı yalnız vefat etti yani. Onunkine de benziyor yani.

Sonuç olarak kafayı yedim. 2 aydır evde tekim ve bunu ben istedim ilk defa memlekete köye gitmedim (babamgilim aile orada) ağladım tabi babam bunun cezasını duygusal olarak soğuk olarak kesiyor kesecek orası ayrı neyse belki yks çalışırım belki kaldığım dersleri toparlarım diye ama abim o kadar meraklı ki sürekli eve geldi ben her masanın başına geçtiğimde bende kaldığımı söylemediğim için her seferinde topladım kurduğum düzeni o gelmeden. Klasik yks senesi yani. O da yine dırt. Zaten dişim ağrıyordu onu çektiler bu ara keşke okulumdaki şehirde devam etseler hiç geri gelmek istemiyorum belki de gelmem tedaviyi yarıda kesip yeterki gelmeyim görmeyim o suratları

Daha kafamdakilerin bir kısmını bir yönüyle bu bakış açısıyla anlattım. Özel okulu neden bıraktığımı yüzde yüz anlatmadım. Ama şimdilik bu. Kendime fırtına kopmuş en sonunda elinde bir şey kalmadan kıyıya varmış baygın halde yatan bir insan gibi hissediyorum.

Çok yazdım ya