İş bulamadıkça kendimi ezik gibi hissediyorum nasıl iş bulacağım ben?

İnsanlar sanıyor ki her şey belli yaşlarda olmalı. Oysa ne kariyer ne evlilik yaşa değil, hazır oluşa, doğru zamana ve bazen sadece hayata direnmeden akmaya bağlı. Bir yıl işsiz kalmak seni yetersiz biri yapmaz. Belki de bu zaman seni daha farkında, daha derin bir insan yaptı. Belki seni gerçek dostlukları ayıklamaya, hayatı daha farklı bir gözle görmeye itti. Bu dönemin seni tanımlamasına izin verme. Bu bir durak sadece. Kalıcı değil. İş bulamadıkça kendini suçlama. Şartlar zor, sistem adaletsiz, insanlar acımasız olabilir ama sen hâlâ ayaktasın. Yalnızlık hissettiğinde, çevrendekilerle arana mesafe girdiğinde bu, senin değerinden bir şey eksiltmez. Sadece hayatın değiştiğini gösterir. Belki de yeni bir çevreye, yeni bir düzene ihtiyacın var. İş ararken seni anlayan insanlarla konuş, destek al. Ne yapmaktan keyif alıyorsan küçük adımlarla onun üzerine git. Herkes büyük başlangıçlar arar ama çoğu zaman küçük çabalar büyük kapılar açar. Ve ne olursa olsun, bu çaresizlik hissiyle tek başına boğuşmak zorunda değilsin. Sana benzeyen çok insan var. Birbirimize yaslanmadan bu hayatı çekmek zor. Bu dönem geçecek. Belki hemen değil. Ama bir sabah uyanacaksın ve bugün dünden daha iyi olacak. O güne hazır olmak için sadece bugünü taşı. Yarınla ilgili kaygılar seni yutmasın. Umut var. Belki uzak, belki silik. Ama hep var.

Sana normalde bir tatile çık iyi gelir derim gerçekten iyi gelir çünkü normalde ama sanırım şuanda öyle bir maddiyat yok yeteneklerine bakıcaksın ona göre bir işe girmeye çalışıcaksın eş bulma işini de dert etme sosyal ortamlardan illa birileri düşüyo 45 yaşında 50 yaşında da evlenebilirsin sadece çocuk olmaz mesela yani ama çocuk istiyosan menopoz a girmeden evlenmen lazım

Her insanın hayatında böyle “ne yapacağım ben?” dediği dönemler olur. Bu anlarda mesele sadece iş bulmak değil, özgüvenini ve moralini kaybetmemek. Senin gibi düşünen binlerce insan var ama önemli olan bu duygunun seni değil, senin onu yönetmen.