İŞSİZİM? PSİKOLOJİK BOZUK?

Resim öğretmenliği mezunu olalı tam beş yıl oldu. O zamandan beri hiçbir şekilde devlete atanamadım. Açıktan AÖF’den birkaç bölüm daha okudum, çocuk gelişimi okudum, formasyon aldım ama yine de bir işe yaramadı. İş bulma ümidiyle, mezuniyetten sonraki üç yıl ücretli öğretmenlik yaptım. Her yıl okullarda bana duvarları boyattılar, resim yaptırdılar ama bu emeklerim de bir karşılık bulmadı. Sonra bir fotoğrafçıda çalışmaya başladım ama orada da tutunamadım. Kısa süre sonra işten ayrıldım ve artık ne ailemden para istemeye yüzüm var ne de çalışmaya hevesim.

İş bulamadığım bu süreçte alanda tezli yüksek lisans yaptım, ama bulunduğum üniversitede doktora programı yoktu. Farklı bir şehirde doktora yapmayı düşünüyordum, ancak işsiz olduğum için ailem bunu kabul etmedi. Ailem başka bir şehirde yaşamama izin vermediği için doktora yapma şansımı da kaybettim. Akademide çıkan subjektif ilanlar ise zaten umudumu tamamen yıktı. Birçok akademik çalışma ve proje yaptım ama hepsi boşa gitti. Sürekli sömürüldüm, hep bir emek harcadım ama karşılığını asla alamadım. Yaşadığım hayal kırıklıklarının ardı arkası kesilmedi.

Anneme göre ise her şey daha kötü. Beni sürekli başkalarıyla kıyaslıyor, o kişilerin benimle ve mesleğimle hiçbir alakası olmasa bile. Mesela bir gün şunun oğlu tıp okudu, TUS’u kazandı diyerek başladı. "Sen de otur KPSS çalış," diye söyleniyor ve bunu sanki kendi hayatı başarılmış gibi mutlu bir şekilde söylüyor. Halbuki benimle kıyasladığı insanların tıpla veya mesleki başarımla hiçbir ilgisi yok.

Ben ise her defasında aynı cevabı veriyorum: “Benim bölümüm hiçbir işe yaramıyor, elimdekini değerlendirmeye çalışıyorum.” Ama bu çabalarım da artık yetersiz geliyor. Yaşıtlarım devlete atanmış, evlenmiş, düzenlerini kurmuşlar. Ben ise hala ailemin yanında, ezik bir şekilde yaşıyorum. Psikolojim tamamen çökmüş durumda. Sürekli uyumak istiyorum, hiçbir şey yapacak enerjim kalmadı. Hayattan en ufak bir zevk alamıyorum artık.

Çevremdekiler de sürekli "Hala atanamadın mı?" diye sorup alay ediyorlar. Bu sorular her seferinde içimdeki umudu biraz daha öldürüyor. Üstümde sürekli bir aile baskısı var. Ne yapacağımı bilmiyorum. Ders çalışmak bile istemiyorum artık. Ne bir arkadaşım ne bir görüştüğüm kişi var, psikolojik ve hayatım çok bozuk sürekli sigara içiyorum. Dışarı da çıkmak istemiyorum çünkü param yok ne yapacağımı bilmiyorum. Bu durumu başka yaşayanlar var mı.