Acil bakar mısınız içimi döküyorum?

Aynı durumdayız. Ben 23 yaşındayım 2018 senesi ilk girişim.. Eğitim hayatım ebeveynlerimin rezillikleri yüzünden berbat geçti ve son 2018 senesi evden zibilyon kere atıldığım bir dönemdi ve hazırlanamadım zaten temelim de yoktu 69k dil yapmıştım. Sonraki sene 19' kursa yazıldım ama yine ebeveyn saçmalıkları vb nedeniyle çalışmadım, yine arada dedemde kalıyordum ve o sene de 42 bin almıştım ve öylesine yaptığım tercihten bir bölüm tuttu. Okunsa okunurdu ama dedemin yanında param bile yoktu üstelik yaşlı adamı bunların arasında bırakmış olacaktım.. Gitmedim ve sonraki seneye (2020) hazırlanırken Corona başladı. Ve tek ailem olan dedemi kaybettim ve o sene sınava girmiş gibi yapıp girmedim çünkü bir şeyin değişmeyeceğini biliyordum.. Sonra tekrar deneyeyim dedim ve ebeveyn problemleri, mezuna kaldığım için çevreden canım muamelesi ve daha gerici baskılarla dolu ve artık benim de bıktığım ve yine bir bok olacak diyerek girdiğim sınavda 36 bin aldım ama tercihlerimde yine 2019 senesi kazandığım bölümün ünileri tutuyordu ve kazanamadım.. Ebeveyn olayları artık tamamen çatlak vermiş ve ev tamamen pamuk ipliğine bağlıydı. Ve 2022 dönemi öyle böyle hazırlanırken Mayıs ortası evde polislik olay yaşadık ve uzaklaştırma kararıyla sınava bir ay kala yine bok gibi ortada kaldım gelip erkek ebeveyn kaşarı sataşır diye çıkmadık ve geldik 2023 dönemine.. annemle yaşıyoruz ve ona göre tüm sıkıntılar bitmişti kursa gidip çalışırsak kazanabilirdik ama ben içten içe ölmüştüm, gizlice depresyon tedavisi alıyordum kimsenin yıkıldığımı bilmesini kaldıramazdım ama onca çabam ve ilacıma rağmen hayatta sadece beni 4 yaşındaki kedim bağladığından haraket ettirecek bir şey olmayınca isteksizlik aşılmıyordu. Bu sene artık Kıbrıs 'a giderim çekemeyeceğim kendimi de bu düzeni de dedim ve Mayıs ayı ortasında birden kedim fenalaştı ve onu kaybettim. İçimi, yıllardır olan tek arkadaşımı, evladımı, hayata tutunuşumu kaybettim. İntihar etmekten başka bir ley düşünmüyordum kendimi ve eşyalarımı ona göre ayarlarken sokaktaki benim beslememi bekleyen canlar beni tuttu bu defa. Anne zoruyla sınava girdim ama işaretlemedim o iki ay sınava doğru ne yaptığımı bile bilmiyorum yemek yemiyordum, ot gibi yatıyordum ne müzik duymak istiyordum, ne gülüş görmek. Ve sözde bugün tercihim tutmamış gibi rol kestim.. Bu sene YİNE YENİDEN hazırlanacağım ama bıkmanın sonundayım. İnsanlar bizi başarısız görsün, ben bu insanların hayatını kurtardım ama herkes nankör bilirsin ezbere yaşarlar.. Sen çekinme yeni hazırlık adımından ki ben de çekinmeyeyim.