Yazar olmak isterken yazılım mühendisi olup güneş deymemiş yüzüme gözyaşlarımın düşmesi gerçeği ile yüzleştiğim an mı bu?

Evet o an , oysa gözlerimi kapattığımda 17 yaşındaydım garsonluk yapıyordum pc parası biriktiriyor , hayal kuruyordum.

Şimdi açtım gözümü 25 ya da 24 yaşındayım asosyal bir hayata demir atmışım. İçimdekileri anlatacak hiç bir kimsem yok.

İçimde hep bir pişmanlık var hayallerimden 1 milim uzağa gittiğim vaz geçtiğim ve ertelemek zorunda kaldığım o an a dair

Sözeli zaten yapıyorsun diyip sayısalı seçtiğim gün kaybettim ben hayatımı.

üniversiteye hazırlan sonra zaten yazarsın... Vizeler... Finaller... Mezun olunca vs vs.

Şimdi zamanım vaktim param her bir bokum var.

Ama hevesim ve hayallerim ölmüş.

Sizce belki edebiyat okuyup insanlarla iç içe ve belkide hayallerimi yazdığım ya da yazmaya çalıştığım hayatta daha mutlu olabilir miydim?

Şimdi paranın kölesi oldum , hayatımda kimse yok. Çalışıyorum ve uyuyorum. Bide cumalara gidiyorum.

Evet arkadaşlar bende gri oldum , hala genç ve yeşil kardeşlerime selamlar...

Yazar olmak isterken yazılım mühendisi olup güneş deymemiş yüzüme gözyaşlarımın düşmesi gerçeği ile yüzleştiğim an mı bu?
Cevapla