Evet o an , oysa gözlerimi kapattığımda 17 yaşındaydım garsonluk yapıyordum pc parası biriktiriyor , hayal kuruyordum.
Şimdi açtım gözümü 25 ya da 24 yaşındayım asosyal bir hayata demir atmışım. İçimdekileri anlatacak hiç bir kimsem yok.
İçimde hep bir pişmanlık var hayallerimden 1 milim uzağa gittiğim vaz geçtiğim ve ertelemek zorunda kaldığım o an a dair
Sözeli zaten yapıyorsun diyip sayısalı seçtiğim gün kaybettim ben hayatımı.
üniversiteye hazırlan sonra zaten yazarsın... Vizeler... Finaller... Mezun olunca vs vs.
Şimdi zamanım vaktim param her bir bokum var.
Ama hevesim ve hayallerim ölmüş.
Sizce belki edebiyat okuyup insanlarla iç içe ve belkide hayallerimi yazdığım ya da yazmaya çalıştığım hayatta daha mutlu olabilir miydim?
Şimdi paranın kölesi oldum , hayatımda kimse yok. Çalışıyorum ve uyuyorum. Bide cumalara gidiyorum.
Evet arkadaşlar bende gri oldum , hala genç ve yeşil kardeşlerime selamlar...
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer