Liseli yıllarımda hakkımda yapılan dedikodular?

15-16 yaşında birinin sırf benzetme yaptığı için disipline verilmesi gerektiğini düşünecek kadar kötü kalpli birisiniz. Konuşması robot gibi demek böyle birine söylenebilecek en masum şey.

Herkes hakkında dedikodu yapılıyor çünkü herkesin biri hakkında düşündüğü şeyi başkasına söyleme hakkı var buna düşünceyi ifade özgürlüğü diyoruz. Robot gibi konuşuyormuşsunuz insanlar da robot gibi konuşuyor demişler ne var bunda? Bunun için birinin sicilinde disiplin cezası olması gerektiğini düşünmek iğrenç. Bana da lisede ruhsuz diyorlardı çünkü onlara yaklaşımım öyleydi ama bunun için kimseyi suçlamadım, kötülüklerini de istemedim.

Eyleme dökmemişsiniz ama sorduğunuza göre hâlâ bunun için pişmanlık duyuyorsunuz. Gidip şikayet etseydiniz robot gibi konuşuyor diyen kişiye zaten hiçbir şey olmazdı çünkü onun yaptığı suç değil sizin yaptığınız gereksiz alınganlık. Dünya'da sadece kendi hisleriniz var gibi davrandığınız için kötü kalpli diyorum zaten. Ben üzüldüm o zaman beni üzen kişinin hayatında bir kara leke olsun diye düşünen birinin asla iyi biri olduğunu düşünemem.

Lise yılları olmasından kanaat getirdim. 15-16 olmasın 20-21 olsun fark etmez orada konu genç bir insanın hayatına böyle saçma bir şey için disiplin cezası sokma isteğinin çirkinliği.

Uygulamaya geçirilmeyen şeyden günah yazılmaz.

Bunu gidip şikayet etseydiniz okulda size azıcık sempati duyan birkaç kişi varsa onları da kendinizden soğuturdunuz. O zaman asıl arkanızdan neler neler söylenirdi. İnsanlar robot gibi davrandığınızı düşünüyorsa ben nerde yanlış yapıyorum diye düşünüp kendinizi değiştirmeniz gerekir, kimseyi ceza ile korkutarak susturamazsınız. Bir şekilde okulda sussa çıkar dışarda tekrar konuşur, okul ne yapacak sen burger kingte otururken arkadaşının robot gibi davrandığını söylemişsin al sana ceza mı diyecek? Sizin aklınız alıyor mu böyle bir şeyi?

Bunun için okuldan atılmaz, disipline falan da çıkmaz anca rehber öğretmen kenara çekip arkadaşın üzülüyormuş hakkında böyle konuşma der. Sonuç olarak disiplin cezası alırsa bunun yüzünden burs alıyorsa alamayabilir, ailesi ile arası bozulabilir bu sebeplerden ötürü disiplin cezası alsın isteğiniz son derece yanlış ve kız cidden hak edecek bir davranışta bulunmamış. Üzüldüğünüz her şeyi böyle ona buna şikayet ederek engelleyemezsiniz böyle bir dünya yok maalesef ki olmasın da zaten. Ceza ile susturayım kısmını, kendisiyle konuşsam yine dedikodu yapacak demenize istinaden söyledim. Demek ki ceza alırsa bir daha dedikodu yapmayacağını düşünüyorsunuz.

Ben yıllar sonra içine dert olmuş biri sanmıştım başta o yüzden kötü kalpli falan dedim ama artık bunun yeni yaşanmış bir şey olduğunu düşünüyorum, gerçekten öyleyse kendi yaşantımdan biraz bahsetmek isterim. Benim eskiden hiç arkadaşım yoktu, hocalar derste ara vermesin diye dua ederdim çünkü herkes bir anda 7-8 kişilik gruplar kurup konuşmaya başladığında yalnızlığım yüzüme vuruluyor gibi gelirdi bu beni çok üzerdi. Biri beni de çağırsın diye bekler sonra kimse çağırmıyor diye kendi kendime küserdim. Çok küçük yaşlarda bundan dolayı insanları suçluyordum sanki beni aralarına almak onların göreviymiş gibi geliyordu, büyüdükçe aralarına girmemenin kendi hatam olduğunu düşünmeye başladım ama bu konuda bir şey yapacak cesareti uzun yıllar kendimde bulamadım. Hep oturdum milleti gözlemledim ve fark ettim ki benim kişisel algılayıp kırıldığım şeylerin hiçbiri bana mahsus değil. Ben kendimi soyutladığım için kimse benim aralarında olmak istediğimi düşünmüyor, beni sevmiyorlar çünkü beni tanımıyorlar. Eskiden cesaretimi toplayıp bir şey konuştuğumda ve biri konuşmamı böldüğünde benim düşünceme değer verilmiyor diye düşünür üzülürdüm sonra gördüm ki sözü kesilen, söylediği önemsenmeyen tek kişi ben değilim herkes bunu herkese yapıyor.

Meğer ben çok ince düşünüp kendi kendimi üzüyormuşum, insanların düşüncesizliği bana karşı değilmiş sadece kişilikleri böyleymiş. Şimdilerde hiçbir şeyi dert etmiyorum, hiç kimseden çekinmiyorum, bir yere çağrılmasam bile gidiyorum, sözüm kesilince bir şey konuşuyorduk burada diyip konuşmama devam ediyorum en önemlisi de insanlar beni seviyor. Bunca zaman boş yere kendimi üzmüşüm. Herkesin birbiriyle olan ilişkisinin mükemmel olduğunu düşünür kendi mükemmel ilişkilerimi kurmak isterdim, en ufak sorun bana batardı bu yüzden ama görüyorum ki kimsenin mükemmel ilişkileri yok, insanlar sadece birbirlerinin yanlışlarına tolerans gösterip bir arada kalmayı başarıyor. Böyle şeylerin bir parçası olmak istemezdim ama dünya böyle bir yer, birbirimizin hatasını görmezden gelebildiğimiz kadar bir arada bulunabiliyoruz.