Psikoloğa gitmeli miyim?

merhaba Şu an yksye girecek 12. sinif ogrencisiyim. sinava hic calismadim cunku ilkokuldan beri kotu bir ogrenciydim. bir insanin birinci sinifta hayat bilgisi ve matematigi nasil 4 olur? kendimi anlamiyorum. ortaokul hayatim boyunca iki kez tesekkur bir kere takdir aldim. lise hayatim iste tahmin edilebilir sekilde berbatti. yeni acilmis bir liseye gitmistim. ergenlik, zorbalik yasadigim ortaokul hayatim, buyuk ailevi sorunlar beni ozguvensiz bir insan yapti. her konustugum insanin icinden "bu canım zaten" "niye bizimle konusuyor" vs. seyler dusundugune inaniyordum. bir kac arkadasim oldu ve bunu kendi icimde astim. daha ozguvenliydim. boyle hissettigim zamanda okulum anadolu lisesi oldugu icin bir alana yonelmem gerektigini anladim. sorun benim hicbir dersi sevmememdi. mantik cercevesinde tum derslerin onemli olduguna inaniyorum ama benim o derslere ne yetenegim ne de bir sevgim var. katlanamiyorum bile, benim icin iskence. cocuklugumdan beri resim cizerdim, sekizinci sinifta ozel sebeplerden dolayi bir daha cizmedim. cunku ailem beni ozel resim kursuna yollamasina ragmen asla gorsel sanatlar dalinda universite okumama izin vermiyor hatta guzel sanatlar lisesine bile karsi cikmislardi. hissettigim duygunun bir tarifi yok. hayatim boyunca istedigim tek sey resim cizmek. hobi olmasini asla istemiyorum, meslegim olsun istiyorum. ama herseyi koparmistim zaten dort yil oncesinde hala icimdeki tutku bana izin verilirse yeniden baslamaya hazir ama biliyorum benim icin bir cikis yok. bu yuzden yetenegimin oldugu ingilizce dersine sans vermek istedim. oyle muthis konusmuyorum, hatta konusamiyorum ama eger istersem kendimi gelistirebilecegime inandim fakat ailemden izin alamadim. babam bana seni okumus saymam dedi. bu cok agir. tum egitim masraflarimi karsilayan, kalabalik aileme bakmak icin kendinden odun veren babama karsi gelemiyorum. ama denedim cokca agladim yinede riza olmadi bende elim kolum baglayarak sayisal bolumune yazildim. berbatti, dershaneye bile gittim. herkese dershane istemedigimi soylemistim. ama beni yinede yolladilar iyiligin icin biliyroum ana nedej bir kez olsun beni dinlemiyorlar ki? bu yuzden sinava hic calismadim. calismadigimi onlarda biliyor ve mezuna kalmam isteniyor ama ben cok kotu hissediyorum. evde dort kardes ayni odada kaliyoruz orada boguluyorum, ne ders calisasim geliyor ne birsey yapasim. bebek var evde o benim herseyim ona o kadsr duskunum ki, biri onunla ilgilenmezse onu asla tek birakamam. cunku o down sendromu ve her zamaj gelismeye ihtiyaci var. ailem bu konuda vana saygi gostermiyor. karantinada gunumun 10 saati kaedesime bakmakla geçiyordu. Karantina sonrasi okul kabus gibiydi. Kimseyle konusamadim, yurumeyi bile beceremedim. Konusamiyordum resmen, hep utaniyordum. Otobuse binerken utanc, yururken utanc, kutuphanede utanc. Neyden utanuyorum onu bile bilmiyorum. Bunlsr bana psikologa gitsem mi diye dusundurttu ama ilac icmek istemiyorum ve ne yapacsgimu hic bilmiyorum. Okudugunuz ucin tesekkurler