Girdiğiniz bir ortamın popüleri olmak çok önemli midir yav?

Demin Efe Aydal'ın podcastlerinden birini dinledim. Şuydu:O kadar çok popülerlik işine takılmış ki yani bunu kompleks haline getirmiş. Ben kendimi düşündüm. Ne lisede ne üniversitede popüler olayım, filanca popüler çocuk benle çıksın, filanca alfa erkek benim sevgilim olsun, herkes beni sevsin, herkes benle arkadaş olsun kafasında hiç olmadım. Lisede de üniversitede de hep oturduğum sabit bir sıram olur. O sıra da önden 2 veya 3. sıralar olur. En önde oturmayı sevmezdim çünkü yazım çirkindi hocaların yazıma bakmasını sevmezdim. Yazarken imla ve yazım yanlışı yaptığımda düzeltilince ya da matematik sorularında bazen parmak hesabı yaptığımdan (hala daha arada yaparım) kınanırım diye en önde oturmayı sevmezdim. Benim yanımda, önümde ve arkamda oturan kızlarla samimi olurdum. Bunun dışındakilerle bir sohbetim olmazdı. Öğretmen söylerken eksik kaldığımda onlardan bakardım, kopya lazımsa onlardan alırdım gerçi onlar benden daha çok kopya çekerlerdi. :D Böyle olurdu yani. Üniversitede de böyleydim. Ödevimi düzenli yapardım. Öğretmenlerimden aferin almak hep güzel bir şeydi. Okul kurallarına uyardım. Çok zeki, çok üstün ders başarısı olan biri değildim. Matematik özürlüydüm. Ama sınıf, okul kurallarına uyan, sorusu varsa soran, anlamadığını, bilmediğini açıkça söyleyen, öyle ders geçip gitsin diye kaynatan bir tip değildim. Anlamaya çalışır, sözel ders ise düşüncemi söylemeyi çok severdim. Düşünce tartışmalarını severdim.

Bu üniversiteye geldiğimde de devam etti ama üniversite bu özellik benim başıma iş açtı. Çünkü okuldaki hocaların hemen hemen hepsi aşağılık kompleksi olan, düzenbaz heriflerdi. Okuldan geçiş yapmanın kıyısından dönmüştüm. 2. sınıfta tüm derslerimden kaldım falan sonra düzelttim. Silik değildim girişkendim. Medeni cesaretim lisedeyken daha yüksekmiş, üniversitede törpülemişler, üniversite bitip işsizlikle karşılaşınca hepten jöle kıvamını aldı. Ama yine de popüler olma, tanınır olma bu konuda birileriyle yarışa girme derdim olmadı.

Bu adam videoda akademik başarıyı önemsiz göstermiş ama ben buna katılmıyorum. Akademik başarı sadece sınavdan yüksek puan almak değildir. Aynı zamanda görev ve sorumluluk bilincinde olmakla alakalıdır. Bir öğrenci ilkokula başladığında akşamdan çantasını hazırlıyorsa, ödevlerini yapıyorsa o çocuk büyüyünce de işine vaktinde gidip gelir, kanunlara yasalara uyar, iş yerinde uyumlu olur. İşe geç kalmaz. Evlendiğinde görev ve sorumluluklarını bilir. Yalnız yaşasa de avare gibi yaşamaz düzeni olur. Akademik başarının bu becerilerin boş görüldüğü bir yer Türkiye. Bizde esas başarı para kazanabilmekle ölçülüyor. Bu uğurda her şeyi yapan ve zengin olan da başarılı, saygı duyulan adam oluyor.
Siz peki hiç popüler olma, herkes tarafından tercih edilme derdine girdiniz mi?