Memur olmak mı? Özel sektörde çalışmak mı?

Siz kendiniz hangisini tercih edersiniz?

Neyi tercih edersem edeyim bir arge bütçesi maaşımdan ayırırdım büyük oranda boş zamanlarımda ise yaptığım işle ilgili uluslar arası araştırmalar yapar dilimi geliştirir. Farklı ülkelerde yapılırsa attılar eksileri bakımından fizibilite hazırlamaya çalışırdım. Tatiller de iş ve ekonomik fuarlara gider yenilikleri sektörel olarak yerinde deneyimler aracı ve alıcı firma yetkilileri ile tanışır çevre edinirdim.

şu an kendi işinizle m uğraşıyorsunuz?

Hocam aslında herkesin olmak istediği bir hayat vardır. Aile olsun maddiyat olsun pek çok şey kaderle birlşkte her insana şanslar diyim doğru kelimeyi bulamadım. Sunmuyor

Ama hayatım istediğim gibi eğitim olsun aile yapısı olsun düzgün ilerlemiş olsaydı. Anne baba kaçak göçek evlenmemiş olsaydı hadi evlenmiş ama toplumsal baskılar dayatmalara aldırış etmeyip aile olmayı becerebilen ailem olsaydı size belirttiğim şekilde hayatımı yapılandırıp ülkeme ve insanlara güzel şeyler katardım. maalesef ki yapacak konumda değiliz.

Yapacak olan bir çok yenilikçi beyin ise farkına varmıyor potansiyelinin
Cam tavan sendromu yaşayarak hayatlarının bu olduğunu sanarak mücadele etmiyor. Sonrada afedersiniz koyun gibi gidenler oluyor onları.

Anne baba yaklaşım ve zihniyeti inanılmaz önemli, anne ve babanın korku dolu yaklaşımı bilr hayatı olumsuz etkileyebilir, mesela benim öyle oldu, askerden geldim kendi işimi yapmak istedim ama babamın bana karşı olan korku dolu yaklaşımı istediğim noktaya yönelmemi engelledi. Başka bir işe girdik onda da ilerleme kaydetmek artık çok zor. Zaten kendi kendime söz verdim, kendi çocuğuma asla korku dolu yaklaşmicam

Aynen hocam aile içi şiddet ile büyüdüm bende alkol ve kumar yasaklanana kadar da pavyon dönemlerinde rahmetli bağımlıydı onlara pavyon karı kız
Hep anneye çocuğuna şiddet öyle korku imparatorluğu kurulunca çocuk üzerinde asla çocukluk da yaşayamıyor okula da göndermeyip
Cezası var diyerek istemeyerek ilk okula gönderip sonra okutmayan boyundan büyük işlere verilen bir çocuk ne oyun ne arkadaş edinir 30 lu yaşlara kadar devam etti benim korku imparatorluğum kaybettik ama o yaştan sonra da kendimizi bulamadık. Çünkü oyuncağı alınmış gibi dımdızlak kaldık
Açıktan orta okul lise üniversite okuduk ama
Her şey zamanında gerekliydi sağken işler kurmak geleceği görüp genç bakış açısı ile başarı yakalanacak işleri yapmak istedik yaparız ya hallederiz diye diye borç batağına sürüklendik. Kaçtık evden kendi ayağımızın üzerinde duralım diye içip içip bıçakla elin iş yerlerini basılmalar ananı öldürürüm kardeşini keserim diye diye gençlikte gitmişti şimdi insan ne yapabilir ki giden gitti ama dünya da değişti

Ha hala umut var ama biz o cam tavan kalksa bile içinde güçsüz kaldık yaşamaya çabalayarak kalan ömrü tamamlıyoruz tek ümidimiz ailemizden gördüğümüzü kendi çocuklarımıza yaşatmamak ne kapitalist sisteme kurban etmek ne de birilerinin koyunu olmasın diye çabalamak istiyoruz.

Bizim için hayat mükemmel değildi elbet fakat çaresi olanlar da kabullenerek yaşıyor hayatı.

Çok kötü bir durum gerçekten, aslında bu durum her anlamdaki korku için geçerli, yani benim babam Allaha şükür alkol ve kadın bağımlısı değil tam tersi evine ve ailesine çok düşkün biri ama işşizlik ve aç kama korkusu bizi yanlış yönlendirdi. Normalde daha az risk ile daha iyi noktaya gelecekken ilerleyiş yavaşladı ve başarıda gecikmeler olacak, en iyisini isterken bile karşıdaki insana korku vermemek lazım çünkü iyiyi isterken yanlış yönlendirmeler yapabiliriz