Herkes doktor, muhendis, öğretmen vs olmak zorunda mı?

Uzun zamandir boyle ama eskiden herkes universite okuyamiyordu. Issizlikte olmuyordu haliyle. Ordan bugüne herkes universite kapısından gecer olduktan sonra bu sorunlar daha cok olmaya basladi. Simdi de lisede elemedigi ogrenciler universite sinavinda ya mezun olunca olunca elemeye calisiyorlar. Sinavlarla, mulakatlarla, yuksek lisans zorunlulugu getirerek falan elemeye calisiyorlar

Sirf statu ya da gelecekte parasiz kalmayalim diye ona gore tercih verip okuyoruz. Sonra mutsuz insanlar. Isini sevmeyen her gun soverek giden insanlar. Stres olan insanlar. Bu stresini eşinden, cocugundan cikatan insanlar. Derler ya sevdigin işi yapiyorsan işe girmez o. Hobi gibi olur keyifle yaparsin. Meslek ve iş olarak gormezsin. Bu ulkede isini hobi gibi yapan, keyifle yapan cok az insana rastlariz. Keşke gelecek kaygimiz olmasaydi. Keske bir siralama sinavina gore ayirt etmeseydik insanları. Yetenegimize, ilgi alanimiza göre meslek secimi yapabilseydik bu ulkede. Daha kucuk yaslarda rekabet ve gelecek kaygisi basliyor. Kutuplasma, ayirt etme basliyor. Kardesim liseye gececek. Daha 13 yaşında bu yaslarini cocukluk yaparak, disarda gonlunce oynarak degil kafayi gömüp ders calisarak geciriyor ne yazik ki. Cogu ogrenci boyle. Ona Şu an o kadar aciyorum ki durumuna. Ama elden bir seyde gelmiyor. Iyi bir liseye gitmesi lazim gibi bir algi ve sistem var ya. O sistemin, carkin icinde donup duruyor/duruyoruz. Şu siralama sinavlarindan keske vazgecsek. Cok iyi isler cikaracak olanlari göz ardı ediyoruz.

Bu sene tokyoda bizi gururlandiran altin madalyayi alan okcumuz Mete Gazoz bir roportajinda universite sinavinda en yuksek 200 puan aldım gibi bir sey soyledi. Bu puani alan ogrenciye normalde salak, aptal muamelesi yapılıyor. Ama demek ki o cocugun farkli yetenekleri varmis, ilgi alani farkliymis. Mete Gazoz bu farkli yanini kesfedip gelistirmis cokta iyi etmiş. Ama bunu kesfedemeyen ya da kesfetmesine izin verilmeyen, engellenen o kadar cok ogrenci var ki. Arada kaynayip kaybolup gidiyorlar. Bu sinavda 200 puan alan belki baraji bile geçemeyen ogrencilere yapılan psikolojik baskinin haddi hesabi yok. Matematik yapamiyor diye aptal muamelesi gören ogrencilerin haddi hesabi yok. Onlar sadece sıralama sinavinda başarılı olamiyorlar. Bir firsat verilse, el uzatilsa bambaska alanlarda cok iyi isler çıkarabilirler. Istedikleri seyleri yapabilirler. Bu firsatlar kiminin eline gecerken kiminin gecmiyor. Arada kaynayip gidiyorlar. Arada kaynarken de cogu kendini aptal, salak hissediyor, akrabalar arkasindan konuşup duruyor kazanamamis, baraji bile gecememis, gelecegi olmayan bir bolume gitmis vs diye. Farkli alanlarda basarili olabilecek, ilerde ulkeye fayda saglayabilecek kişileri gormuyoruz. Suanki sistem gormemize engel oluyor. Keske herkes kendi kapasitesine, yetenegine gore degerlendirilse. Cok baska olabilirdi her sey. Bununla beraber daha da gelisen bir ulke ve daha mutlu bir toplum olabilirdik. Surekli sınav sınav sınav, mulakatlar. Emegin karsiligini alamamak. Sevdigin işte calisamamak. Hep kaygi, stres... belirli meslekleri de okumazsan zaten adam yerine koymuyorlar