Üniversite insana neler katar?

Ben üniversiteye gitmeden önce çok sessiz ve çaktırmasam da egoist bir insandım. Tip olarak falan değil kendimi herkesten daha kültürlü görerek büyüdüm yıllarca çünkü oturduğumuz muhit yüzünden kimse benim ilgilendiğim seviyede şeylerle ilgilenmiyordu. Üniversiteye de aynı kafayla gittim burnum havadaydı falan sonra bir baktım ki hiç arkadaşım yok. Ben herkesin bana kuyruk olmasını beklerken ne kızlar ne erkekler kimse konuşmuyor benimle. Sonra fark ettim ki oradaki insanların hepsi benimle aynı seviyede şeyler biliyorlar aynı düşünüyorlar benden aşağı kalır hiçbir yanları yok ve benim egomu gördükçe yanıma bile yanaşmamışlar. Bana sosyal olmayı öğretti yani. Onun dışında erasmus programına falan da gittim zaten ona girmiyorum bile. İlk defa özgür hissettim dediğim anlar yaşattı bana üniversite mesela bahar şenliklerinde olsun arkadaşlarınla toplaşıp gece meyhanelere gitmeler ya da birinin öğrenci evinde toplanıp içmeler olsun özgür ve genç hissetmemi sağladı. Hem Türk hem de yabancı çok fazla ve her yerden gelen insanlarla tanışma şansım olduğu için de bir sürü yeni bakış açısı ve hayat görüşü edinme fırsatım da oldu. Bir sürü insan ve dolayısıyla da fikirle karşılaştığım için kendi kişiliğimi üniversitede inşa ettim diyebilirim. Şimdiki gençler için belki bunlar normal şeyler ama bizim zamanımızda lisede olmazdı böyle şeyler. 4 duvar arasında ders çalışırdın ara verince salona giderdin annen sana sobadan kestane verirdi onu yerdin en büyük aktivitemiz bu olurdu. O yüzden üniversite gerçekten ufkumu genişletti. Bir de ilk defa ailemden ayrılmıştım hiç bilmediğim bir şehirdeydim yemek yapmayı çamaşır yıkamayı ev temizlemeyi ütüyü hepsini üniversitede öğrendim

ilkokulda lisede hep geri planda kaldım , özgüvensizdim.
bende hep sınıf başkanı olmak istedim ama olamadım :D arkadaşlarım olsun istedim olmadı. koca sınıfta tek başına oturan tek kişiydim xD
içimde kalan ne varsa üniversite de yapmak istedim. başladığım günden beri her günümü verimli geçirmeye çalıştım , gerek spor konusunda gerek kendimi yetiştirmek konusunda , gerek kitap okuma konusunda olsun bir şeyler yapmaya çalıştım.
şimdi sınıf temsilcisiyim , whatsapp ' ta da yöneticiyim xD hocalarla iletişimi ben sağlıyorum , kimse kimseyi tanımazken herkesi ben tanıyorum. işte topluluklara katıldım , sektörde farklı farklı işlere girdim çıktım , yeri geldi kovuldum :D kendim gibi düşünen insanlarla proje geliştirmeye başladım , şimdi de yurt dışına uzaktan çalışmaktayım. üniye başlayana kadar görüş mesafemden bile dişi sinek geçmezken bugün kızlarla görüntülü konuşup boş yapıyorum xDD bir kızdan hoşlandıysam takip isteği atıyorum , takip isteği reddedilince de anlıyorum ki benimle aynı hisleri paylaşmıyor xD kendi kaybeder diyorum :D şaka bir yana , onun rahatlığına kavuşmuş durumdayım yani. hiç yani o lisedeki gibi uzaktan bakıp bakıp triplere giren halimden eser yok şimdi. daha ne olsun yani ben içimde kalan ne varsa yaptım. tek şansızlığım pandemiye denk gelmiş olmam. değilse şu an her konuda , en az 10 kat daha ilerideydim. pandemi öyle kötü etkiledi. yani bence üniversite böyle aktif olunca güzel. değilse her gün gelir gidersin. ilkokul liseden farksız olur.