Ev Hanımı Olmak Mı Daha Zor, Kariyer Kadını Olmak Mı?

stajyer olarak çalıştığım 1 senede öğrendim ki çalışma hayatı çok korkunç. sabah 6 da kalkıyorum ki 6.30 da evden çıkabileyim. akşam 6.30 da eve girsem ne olacak zaten tüm gün oturup beynimi yakmışım mühendis olacağım diye. bi ömrüm böyle mi geçecek düşüncesi iyice bunaltmaya başladı beni ki hayatım boyunca hep monoton bi hayatım olsun sürprizli bi ömür istemem diye dolanırdım.

evhanımı olmaksa tamamen bambaşka bir şey. çalışsam 60 da ömrümü tüksettiğimle kalsam da emekli olabiliyorum. evdeki işime yemeğime yarıdm edenim olacak ama ev hanımları öyle değil. asla mesaileri bitmiyo sla emekli olunmuyo ve 70 yaşında da olsanda bu sorumluluk hep senin sırtında kalacak. alışkanlklar söz konusu çünkü.

Ev hanımlarının bizden en büyük artısı ise günler onun. bir sınırı yok asla. yani yetiştirmen gereken bi proje yok ya da hata alıp duşta bile düşündüğün kodlarla cebelleşmiyosun. alarmını 5 dakika sonraya ilettiğin için dişini fırçalamayı iş yerinde hallediyim mecbur diyemiyosun. hayatın günlerin saatlerin hep sana.

çalışn kadınlar 60 yaşına kadar sıkışık bi ömür geçrir ev ahnımları ise bu sıkışklık ve steesi ömrüne yayar sadece

her ikisi de zor özellikle ev hanımlarına değerli bakılmıyor Hazır yiyici gb davranlıyor Kariyer sahibi bir kadın daha çok işiyle ortaya çıkabiliyor Meslek le anlamlaştorılıp bütünleştiriliyor.

Ev hanımı ise yaptığı yok sayılabiliyor.

Her ne olursa olsun kadın kendini nerde daha üretken ve sevinçli hissediyorsa orası daha güzel oluyor Çalışırken mi ev de otururken mi?

Bazı ev hanımları öyle geliştiriyor ki kendini mutlu ve verimli bir yapı oluşturabiliyor

Kariyer de kiler de basamak atlamak her daim bir yorgunluk işiyle ilgili çıkmazlar varsa hayatı kaosa sürüklenebiliyor.

Bunun tm zıddı da geçerli.

İşte kişi yaptıklarıyla evde de olsa işte de olsa bütüncül oluşturup mutlu ya da mutsuz olabiliyor

Çalışan bir kadının terfi ve emeklilik şansı varken ev hanımının ne terfisi ne emekliliği ne de tatili var. Toplumsal baskılarsa çalışan ev hanımı farketmeksizin yıpratıcı. Elimde sihirli bir değnek olsa toplumun baskılarına maruz kalabilecekleri bir alanda her erkeğe bir ay kadına çevirirdim. O zaman daha fazla empati duyabilirlerdi diye düşünüyorum.

Ev hanımı olmak da, kariyer kadını olmak da bambaşka zorluklar içeriyor.

Ev hanımı olmak dışarıdan “oh ne güzel, bütün gün evdesin” gibi görünür ama aslında görünmeyen bir emek dünyasıdır. Sabahın köründe kalkarsın, çocuk varsa onların bakımı, evi toparlamak, yemek, temizlik derken gün biter ama kimse “iyi iş çıkardın” demez. Ne mesai saati vardır ne molası… Hem fiziksel hem duygusal bir yorgunluk bırakır insanda.

Kariyer kadını olmak da başka bir savaş. Sabit bir mesain vardır belki ama iş baskısı, başarı beklentisi, erkek egemen ortamlarda kendini ispatlama derdi, belki bir yandan aile sorumlulukları… Sürekli “yetişmeliyim”, “başarmalıyım” stresiyle yaşarsın. Hele çocuk da varsa… bir ucundan ev, bir ucundan iş seni çeker durur.

Çalışan bir kadın olarak evliliğimin ilk yılları için ev hanımlığını tercih ettim. Biraz dinlenmek iyi geldi.

Belki ileriki yıllarda işe dönmeyi düşünebilirim.

Ev hanımı olmak bence daha zor olur bir kere bitmiyor hep devam ayrıca bin tane işle ilgileniyorsun çocuklarda sana kalıyor hele destek vermeyen bir kocan varsa genelde anneler deliriyor.

Ev hanımı da kariyer kadını da olmak zor. Bu biraz da kişisel gelişim ve fırsatları değerlendirmeyi bilmekle, şansla ilgili. Günümüzde artık ev kadınlarının emeği de görünür ve değerleri bilinir hâlde. Ev kadınları da emekli olabiliyorlar.

Biz çalışan kadınların ev işlerini yemeğinini temizliğini ütüsünü başkaları yapmıyor hem işte hem evde çalışıp 2 kat yoruluyoruz kariyer kadını olup aynı zamanda ev hanımı olup ikisini birden yürütmek en zoru

Valla onu bilmiyorum ama ev hanımı olmak baya güzel