Mücadele Ruhunu Kaybedenlerin Okuması Gereken Bir Hayat Hikayesi!

Herkese iyi okumalar dilerim. Aşağıda yazacağım hikaye benim hayat hikayemdir.

İstanbul'da yaşayan 4 kişilik bir aileydik benden 1.5 yaş büyük bir ablam var.

Babam taksi şoförlüğü yapıyor annem de ev hanımı. Kıt kanaat yaşayıp gidiyorduk. Fakat babam aileden gelen genetik bir hastalık olan şeker hastalığından muzdarip. Kimi zaman çalışabiliyor, kimi zaman çalışamıyor. Zaten rahmetlik dedem de çok genç yaşta bu hastalıktan vefat etmiş, babam küçük yaşlarda babasız kalmış. Neyse efenim babamın hastalıklarından dolayı düzenli çalışmaması geçim sıkıntısı çekmemize sebep oluyordu ve ben orta 1 sınıftan 2. Sınıfa geçtiğim yaz tatilinde mahallemizdeki matbaa da çırak olarak çalışmak zorunda kaldım.

Kazandığım parayı aileme veriyordum. Elimiz az da olsa rahatlıyordu.

Sonra okullar açıldı ben o ay aldığım maaşımla ablamın ve benim okul ihtiyaçlarını aldık. Bir asgari ücrete yakın para alıyordum. Ailemizin durumunu öğrenen Usta başımız bana istersem benim için patronla konuşabileceğini ve okul çıkışları orada çalışabileceğimi söyledi. Çok sevindim ve okul çıkışları çalışmaya başladım 12 yaşında sabah 8:00-15:00 okul 15:00-20:00 arası işte çalışıyorum neden 20:00 derseniz bütün makineler kapanır herkes paydos eder ben 1 saat makineleri ve dükkanı temizler öyle çıkardım. Akşam eve gelince ödevlerimi yapar yatardım. Hafta sonları ve resmi tatiller tam gün hafta içi 5 saat olmak üzere çalışmamın karşılığında asgari ücretin 3/2'si kadar bir para kazanıyordum aylık bu para da bizim kiramıza ve faturalarımıza yetiyordu. Diğer ihtiyaçlarımızı da zaman zaman kendini iyi hissettikçe babam taksiye çıkıp kazandığından karşılıyordu. Bu şekilde yıllar yılları kovaladı lise sıralarına kadar geldik o sırada babam 2 ameliyat ve felç geçirdi sonra toparladı çok şükür.

Ablam liseyi okumak istemedi ve çalışmaya başladı. Ben hem lisede okuyor hem de aynı matbaada çalışmaya devam ediyordum.

Artık işi iyice kapmış makine ustası olmuştum. İşler yoğun olduğu dönemlerde okula gitmemi istemiyorlardı. İlk zamanlar sevaptır diye çalıştırıyorlardı fakat bugün en zorlu işlerin altından kalkan usta olmuştum bu şekilde devam ederken liseyi bitirdim. Üniversite sınavında anadoluda küçük sayılacak bir şehirde 2 yıllık bilgisayar üzerine bir bölüm kazanmıştım. Gittiğim şehirde çalışmam gerektiğinden iş aramaya koyuldum. Çalıştığım iş yerine makinelerin tamir ve bakımına gelen bir tekniker abimizin referansıyla, daha önceden kurulumunu yaptığı ve sonrasında teknik destek vermeye devam ettiği küçük çaplı bir matbaada akşamları yerel gazete basımına başladım. Akşam 18:00'e kadar haberler ve reklamlar baskıya hazırlanıyor ben akşam 18:00 de gidip gece 22:00 23:00'e kadar yarınki günün gazetesini basıyordum. Aralarda boş derslerde ve hafta sonu gündüzleri derslerime çalışıp sınavlara hazırlanıyordum. Bu şekilde hiç alttan ders bırakmadan 2 senede okulumu bitirdim. Şu anda milyon dolarla ifade edilen cirosu olan basımevinde yönetici olarak çalışıyorum. Askerdeyken babamı kaybettim hayat insana hiçbir zaman istediğini vermez mücadeleden asla vazgeçmemek gerekiyor. Babamın hastalığından dolayı aylık kazancımızın 2-3 katını ilaca verdiğimiz zamanlar oldu günlerce sadece yavan ekmek yediğimiz bazı eşyalarımızı yakıp ısındığımız günler oldu. Evimize haciz geldi ev sahibi sokağa attı. ne yapsaydık topluca intihar mı etseydik? Arkadaşlarım sokakta bisiklete binerken ben iş yerimde merdane siliyordum. Depresyona mı girseydim? Ben hayatta her türlü zorluğa karşı mücadele ettim ve kazandım. Hayatla savaşın sonunda pes edip size istediğinizi verecektir.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.