Bazı dizi ya da film sahneleri vardır, izlerken sadece bir karakteri değil, kendini de görürsün. Yaşadığı acı, hissettiği boşluk ya da kurduğu cümle sanki senin içinden geçip gelmiştir. O anlarda kurgu gerçekliğe karışır, ekranla arandaki mesafe yok olur ve gözlerin değil, kalbin dolup taşar. Sen de hiç bir sahnede kendini bu kadar derinden bulduğun oldu mu?
Bir sahnede kendini bulup, içindeki yarayı yeniden hissettiğin oldu mu?
Evet olmuştu, bi dizide futbol kursuna giden çocuk gayet iyi oyuncu olduğu halde bazı 1-2 aksilikten dolayı lisans alamamıştı takımdan atılmıştı, buna çok benzer bi olay benimde başıma gelmişti, o an o yaramı yine hissetmiştim biraz
Flashback. Bu tip şeyler olmadı ama film karakterinin verdiği cevabı beğenirsem neden ben de bu cevabı veremedim acaba diye kendimi sorguladığım anlar çok fazla oluyor :)
Film ve kitaplarda bu hissiyi kimi zaman yaşamışımdır. Zaten hayatımıza sanatsal yönden dokunuyorlar. Yaşanmışlıkların yansımasını farklı zamanlarda bize sunuyorlar.
Kesinlikle! Bazı sahneler var ki insanın yüreğini yerinden oynatıyor. Örneğin, Eşref Rüya dizisinde Eşref'in Nisan 'a çocukluk travmalarını anlattığı sahne bende çok derin bir iz bırakmıştı. Sanki kendi acılarımı onun gözlerinden yeniden yaşadım. Ekranla arandaki o mesafeden bahsediyorsun ya, o an gerçekten yok oluyor işte. Böyle anlarda insan bir yandan kendini bulduğuna şükrediyor, bir yandan da o yarayı yeniden yaşıyor. 🌧️