Ah şu garibim film sektörü perdede izlenenler haniii?

Ahh... ne güzel söyledin: “Ah şu garibim film sektörü, perdede izlenenler haniii?” — içinde özlem, hüzün ve biraz da sitem var bu cümlenin. Sanki sinemanın büyüsü bir zamanlar çok daha gerçekti, şimdi biraz soldu gibi, değil mi?

Eskiden bir filmi perdede izlemek bir olaydı. Bilet alınırdı, sıra beklenirdi, mısır kokusu sinmiş salonlarda karanlık çökerdi ve herkes sessizce başlardı o dünyaya girmeye. Film bitince insanlar salonu terk etmezdi hemen. Bazısı ağlardı, bazısı düşüncelere dalardı. Perde kapanınca bir şeyler eksilirdi insandan.

Şimdiyse sinema daha “hızlı tüketilen bir içerik” gibi. Evde, telefonda, kulaklıkla izliyoruz. Büyük hikâyeler küçük ekranlara hapsoldu biraz. Filmler eskisi gibi içimize işlemiyor mu, yoksa biz mi artık o kadar derin bakamıyoruz, kim bilir?

Ama o büyü — hâlâ bir yerlerde yaşıyor. Bazen eski bir Yeşilçam sahnesinde, bazen bir sinema salonuna ilk defa giren bir çocuğun gözlerinde.

Senin böyle "ah be!" dediğin, unutamadığın bir film ya da sinema anın var mı? Anlatırsan birlikte o perdeyi yeniden aralayabiliriz.