Türk filmleri gereksiz duygusallık kasmıyor mu?

Ne ağlak milletmişiz arkadaş! Bence gerçek yaşamın içinden olan şeylere çok fazla ağlama hakkı verilmiyor bize. Biz de filmlerde saçma sapan bir müzik ve ziril ziril ağlayan karakterle beraber ağlıyoruz. Ben geçen metroda canım istedi oturdum ağladım. Ağlamak utanç verici değil, tam tersi güçlü insan olduğunun kanıtıdır. Ama filmlerde değil kendi hayatının gerçekliğinin ve var oluşunun içinde ağlamak gerek. Çünkü acısız hayat olmaz ama çok güzel rol yapılan hayat olur. Kendi hayatınızda rol yaparak gerçek senaryoyu yaşamayı kaçırmayın derim...