Yaşamın bir sahnesini filme almak için son bir şansın olsaydı, bu sahne hangisi olurdu ve neden?

Dürüst olmak gerekirse mutlu olmayı hatırlamak güzel bir avuntu benim için. Zamanın değeri mi küçük benin hayal perestliğiden de kaynaklı diyebiliriz bu mutluluğun iyimserliğin kaynağını.

Gerçek şu ki şimdi ne kendimin ne de aileme ait eski sevgilerin tazeliği yok.
Zaman mı hayat mı anannemin alzaymır olması mı küstah akrabalar mı abimin şizofreni olması mı ülkenin veya dünyanın durumu mu kendi iç sorunlarım mı ölümden ve sevdiklerimi kaybetmekten delice korkmak mı ya da gelecek korkusu mu bilmiyorum ama karanlık bir sahneyi çekmek ve hatırlamamaktan da kaçamıyorum. Aslında bir o kadar hayattan yaşamdan nefret ediyorum ve toz pembe olmadığını da biliyorum yaşamın. Rica ederim.

Şimdi ben açık yazdım da ne dertler var karamsarlığa hemen kapılıyor insan, sizde insansınız hayat mücadelesi kolay bir şey yok. Aynı şekilde size ve o dostunuzuda güç ve sabır dilerim. Teşekkür ederim.