25 yaşında insanlardan uzaklaşmış bir kıza ne önerirsiniz?

25 yaşındayım, Facebook ve YouTube harici hiçbir sosyal medya hesabım yok, 2.5 yıldır evden çalışıyorum. 5 yıl önce gittiğim devlet psikiyatristi tek seansta ağır sosyal anksiyete teşhisi koymuştu, sonra da hiç gitmedim, o zamanlar param pek yoktu. Son günlerde cesaretimi toplayıp gitmeyi düşünüyorum. İnsanlarla ilişki kurmak benim için aşırı derecede zor, yani hayal edemeyeceğiniz kadar, bir nebze olsa da düzelttim ama evden çalışma durumu dolayısıyla sosyalleşme imkanım da yok denecek kadar az, yalnızca 2 arkadaşım var, onlarla da WhatsApp harici pek görüşmüyoruz, ailem ile geziyorum daha çok, kişisel olarak bundan çok da şikayetçi olmasam da bazen genel normlara uymadığım için geride hissettiğim oluyor. Dış görünüş olarak 171 boy, 60 kiloyum, yüzüm çekiciden ziyade tatlı sayılır, öyle kendimi çok güzel bulmuyorum, Victoria Beckham'ın 20'li yaşlarına benziyorum ama onun kemik yapısı daha güzel, andırıyorum işte aklınızda bir resim oluşması için. Zaten erkekler bana hayatım boyunca pek yanaşmadı. Üniversitede -yalan söylemiyorum- 4 yıl boyunca 2-3 kız harici kimseyle sürekli bir sohbetim olmadı. İyi bir notla mezun oldum ama sosyal yönüm koca bir sıfırdı. Üniversitede ortamlarda sohbet ederken rahat olamıyordum, şimdi de iş arkadaşlarımla öyleyim, dışarıya çok itici bir aura verdiğimi düşünüyorum o sebeple. Üniversite yıllarında 2 kişi benden hoşlandığını söyledi, 3-4 çocuk da bakıyordu o kadar, ikisini de kabul etmedim, biriyle romantik bir ilişki kurmaktan korkuyorum, hiç sevgilim olmadı, hayatım boyunca yalnızca bir erkekten hoşlandım lisedeyken, o da yıllar sonra fotoğrafımı Facebook hesabımdan görüp çıkma teklifi etmişti, fotoğrafta olduğumdan daha iyi çıktım diye sanıyorum, yine korktuğum için hayatımın tek aşkını reddettim, gerçek hayatta beni beğenmezse toparlanamayacak kadar üzülürüm diye korkmuştum. Hayat stilimden aslında genel olarak memnunum, kendimle başbaşa olup film, dizi, belgesel ne varsa izlemek, kitap okumak, ibadet etmek, spor yapmak, şarkı dinlemek, dikiş yapmak, yüzmek- bunlar beni mutlu ediyor, işimi de çok seviyorum (ekip çalışması gerektirmeyen, tam bana uygun bir iş) ama bir yandan da bende bir şeylerin yanlış gittiğini biliyorum. Bazen keşke Allah bizi yalnızlığa katlanamayan varlıklar olarak yaratmasaydı diyorum, çünkü bazen yalnız hissettiğimi fark ediyorum, insanlarla anlaşamadığımı biliyorum, "ay çok farklıyım ben" kafası değil, gerçekten insanlarla normal bağlantı kuramıyorum. Keşke birinden platonik hoşlansam dediğim oluyor bazen, en azından bir bağ hissederim gibi geliyor o zaman. Yani kısaca izole olmuş biriyim. Düşüncelerinizi merak ettiğim için yazdım tüm bunları, okuduysanız teşekkür ederim, her türlü öneriyi okuyacağım.