BÖLÜM 5- GERÇEK AÇLIK MI, DUYGUSAL AÇLIK MI / BÖLÜM 6- NEDEN ÖZELLİKLE AKŞAMLARI DAHA ÇOK YERİZ?

Peki can sıkıntısından kaynaklanan yeme isteği ile gerçek açlığı nasıl ayırt edeceğiz?

Aslında vücudumuz bu konuda bize sürekli sinyaller gönderir.
Önemli olan bu sinyalleri doğru okuyabilmektir.

Gerçek açlık yavaş gelir.
Sabah kahvaltısını yapan bir kişi öğlene doğru hafif hafif acıkmaya başlar.
Mide boşaldıkça açlık hissi artar.
Vücut size zaman tanır.

Duygusal açlık ise çoğu zaman aniden gelir.
Bir film izlerken...
Televizyon karşısında otururken...
Canınız sıkılır ve birkaç dakika içinde mutfağa gitme isteği doğabilir.

Gerçek açlıkta ne yiyeceğiniz çok önemli değildir.
Bir çorba da olur.
Bir sandviç de olur.
Bir tabak ev yemeği de olur.
Çünkü amaç enerji ihtiyacını karşılamaktır.

Duygusal açlıkta ise canınız özellikle belirli şeyleri ister.
Çikolata...
Kurabiye...
Cips...
Tatlı...
Dondurma...
Çünkü burada amaç enerji almak değil, beynin ödül merkezlerini uyarmaktır.

Kendinizi test etmek için küçük bir soru sorun.
"Şu anda önüme bir tabak mercimek çorbası konsa yer miyim?"
Cevap "Evet" ise gerçekten acıkmış olabilirsiniz.

Ama cevap "Çorba istemiyorum ama çikolata olsa yerim."
ise büyük ihtimalle aradığınız şey yemek değil, kısa süreli bir ödüldür.

Bazen aç olan beden değildir.
Sadece oyalanmak isteyen zihindir.

BÖLÜM 6- NEDEN ÖZELLİKLE AKŞAMLARI DAHA ÇOK YERİZ?

Dikkat ettiniz mi?
Birçok insan sabah ve öğle saatlerinde oldukça kontrollüdür.

Fakat akşam olduğunda her şey değişmeye başlar.
Televizyon açılır.
Telefon elde dolaşılır.
Sosyal medyada gezinilir.
Ve mutfak ile salon arasında görünmez bir trafik oluşur.

Peki neden? Çünkü gün boyunca beynimiz meşguldür.
İş vardır.
Sorumluluklar vardır.
Yetiştirilmesi gereken işler vardır.
Zihin sürekli bir hedefe odaklanır.
Fakat akşam saatlerinde bu yoğunluk azalır.
Beyin ilk kez boşluk bulur.
Ve çoğu zaman can sıkıntısı tam burada ortaya çıkar.

Bir başka neden de alışkanlıklardır.
İnsan beyni tekrarları sever.
Bir davranış ne kadar sık tekrarlanırsa o kadar otomatik hale gelir.

Her akşam televizyon karşısında atıştıran bir kişi düşünelim.
Bir süre sonra televizyonu görmek bile yeme isteğini tetikleyebilir.
Artık açlık şart değildir.
Alışkanlık yeterlidir.
Üstelik günün yorgunluğu da devreye girer.

Sabah gösterebildiğimiz özdenetim akşam saatlerinde zayıflamaya başlayabilir.
Bu yüzden gün içinde reddedebildiğimiz birçok yiyecek akşam saatlerinde daha cazip görünür.

İşte bu nedenle birçok insanın kilo alma hikâyesi kahvaltıda değil, akşam saatlerinde yazılır.
Çünkü çoğu zaman aç olan mide değil, oyalanmak isteyen beyindir.