Kilolu olduğum için içimde kalan herşeye lanet olsun?

Bazen insan aynaya baktığında sadece kilosunu görür; sanki hayatındaki bütün değer, bütün cesaret ve bütün güzellik o sayıya bağlıymış gibi hisseder. Ama gerçek şu ki, bir insanın değeri hiçbir zaman kilosuyla ölçülmez. Kilo almak ya da vermek hayatın bir döneminde çoğu insanın başına gelir; bu bir karakter kusuru değil, bir insanlık hâlidir. Özgüven dediğimiz şey de çoğu zaman sandığımız gibi “kusursuz görünmekten” doğmaz. Aksine, kusurlarıyla birlikte kendini kabul edebilmekten doğar. İnsan kendini sadece bedeni üzerinden yargıladığında, sanki hayatın kapıları kapanmış gibi hissedebilir. Oysa dışarıdaki dünya, düşündüğümüzden çok daha geniştir. Bir davete gitmek, birinden hoşlandığını söylemek ya da sadece yeni bir adım atmak; bunların hiçbiri mükemmel bir bedeni beklemez. Cesaret, kusursuzluk şartıyla gelmez.
Kilo vermek zor olabilir, evet. Bazen sabır ister, bazen insanı yorar. Ama vücudumuz sandığımız kadar kırılgan değildir. İnsan bedeni değişir, toparlanır, güçlenir. Selülit, çatlak ya da sarkma ise çoğu insanın hayatının bir noktasında yaşadığı doğal şeylerdir. Kusur gibi görünseler de aslında bedenin yaşadıklarının izleridir. Hayatta kaçırdığımız en büyük şey bazen kilolarımız değil, kendimizi beklemeye almamızdır. “Şu kadar kilo verince yaşayacağım”, “şöyle görünürsem cesur olacağım” diye diye yıllar geçebilir. Oysa hayat şimdi oluyor. İnsanlar mükemmel oldukları için sevilmez; samimi oldukları, güldükleri, konuşabildikleri ve gerçek oldukları için sevilirler. Belki de yapılabilecek en güçlü şey, kendine biraz daha yumuşak davranmaktır. Bedenini cezalandırmak yerine ona iyi bakmak; kendini saklamak yerine küçük adımlarla hayatın içine girmek. Çünkü özgüven bazen büyük bir değişimle değil, küçük bir adımla başlar: bir yürüyüş, bir sohbet, bir davete gitmek ya da sadece “ben de varım” diyebilmek. Ve şunu unutmamak gerekir: Bir insanın hayatı, tartıdaki sayıdan çok daha büyüktür.

Bence burada asıl can yakan şey sadece kilo değil, kiloyla birlikte içine yerleşen değersizlik hissi. İnsan bir dönem kendine kızıyor, kaçırdıklarına yanıyor, aynaya bakınca geçmişine bile öfkeleniyor. Ama yine de şunu unutmamak lazım; kilo almak hayatın sonu değil, insanın kadınlığını, değerini ve sevilme ihtimalini elinden alan bir şey hiç değil. Evet, özgüveni çok sarsıyor, insanı davetten, aşktan, hayattan geri çekebiliyor. Ama şu an senden çalınan şey bedeninden çok, kendine bakışın gibi duruyor. Kilo verilir, vücut değişir, toparlanır, zamanla emekle güzelleşir ama insan kendine her gün böyle sert konuşursa en çok oradan yorulur. İçinde kalan şeylere lanet etmek yerine, belki de bundan sonrasını yavaş yavaş geri almak gerekiyor. Çünkü sen bitmiş değilsin, sadece uzun zamandır kendine karşı fazla acımasızsın.

Kilo verilir de irade lazım. Kalori açığı oluşturmak önemli. Ekmek tüketimini sıfıra indirerek çok hızlı kilo verebilirsiniz. Ekmek yerine bulgur pilavı ve makarna tüketilebilir.