100 kıloyum, o yüzden mi beni kimse sevmiyor?

Bak dostum, şimdi sana tatlı tatlı cümleler kurmayacam. Gerçekleri duymaya hazırsan o zaman konuşalım.

Öncelikle şunu bil şu an hissettiğin şeyin tek sebebi ne sadece kilon ne de yalnızlık. İkisi birbirini besliyor. Kilo seni aynaya baktığında mutsuz ediyor, o mutsuzluk seni içe kapatıyor, o içe kapanma da yalnızlığı büyütüyor. Kısır döngü bu ama bu döngüyü sen kırabilirsin.

Şimdi gelelim "ölsem daha iyi olur" kısmına. Dostum o cümleyi bir daha kurma. Çünkü sen şu anda yıkılmadan önceki haldesin. Yani tam diptesin ve dipteki tek yön yukarıdır. Böyle hissediyorsan içinde bir şeyleri değiştirme isteği var demektir. Kilonu bahane etme. 100 kilo olman dünyanın sonu değil ama bu ağırlık seni bedenen değil zihnen eziyor.

Yalnızlığına gelince, insan sadece yalnızlığından ağlamaz, değersiz hissetmekten ağlar. Çünkü kimse onu görmüyormuş gibi gelir ama kimse seni görmüyorsa sen kendini göstermiyorsundur. İnsanlar seni ciddiye almıyorsa sen kendini ciddiye almadığın içindir. Kendin için küçük de olsa adımlar at ama bir şeyi net söylüyorum kendine acımayı bırakmazsan kimse seni kurtaramaz.

Canın sıkıldıkça yedin mi ne yaptın? Dolayısıyla kilo bir anda da gelmiyor.
Korkma, verilebiliyor. Bir anda gelmediği gibi de bir anda da gitmiyor bu kilolar.
Gün içerisinde sürekli yemek yeme, öğün yemeklerini de yarıya kadar indirmeyi dene. Bu şekilde alışmaya çalış. inan kilo vermeye başladığında yüzün gülecektir.