Anketler: Diğer

Gelin bu soruda sırf özgüven üstüne konuşalım. Gerçek hayattaki özgüvenden bahsediyorum, sanal özgüven diye birşey zaten olamaz. Neden bazı insanlar aşırı özgüvenli oluyorlar da bazıları tanışmaktan ya da sosyal ortamlardan bile kaçacak kadar çekingen oluyorlar? Demek ki bu insana bağlı bir durum değil. İnsanın elinde değil tam anlamıyla. Sizce özgüven nasıl kazanılır? Bence her insan özgüvenli olmayı isterdi, ama özgüven yoksa yoktur işte bendeki gibi, ne yaparsan yap kazanamıyorsun. Para kazanılır, şöhret kazanılır, sınav kazanılır.. vs vs.. Ama özgüven de tip gibi birşey herhalde sonradan kazanılacak birşey değil. Ben bu hayatta bunu anladım. Özgüvenin de dereceleri var ama tam zıttı hastalık derecesinde özgüvensizlik olayı da var (bkz. Sosyal anksiyete bozukluğu). Neden biz böyle oluyoruz sorunumuz ne hiç bir zaman çözemeyeceğim onlarca psikologa psikiyatriste gitmiş olsam da anti depresan gibi vücudu mahveden kimyasal ilaçlar kullanmış olsam da özgüveni hiç bir zaman tadamayacağım ama bu hayattaki en önemli şey belki. Sağlıktan sonra. Ama Sosyal anksiyete bozukluğu (sosyal fobi) varsa sizde zaten psikolojik yönden sağlıksızsınız demektir benim gibi. Doğduğum güne de lanet ediyorum bu yüzden hayatımın en güzel çağları bir odada hapis gibi oturarak çürüdü gitti ve çürümeye devam ediyor. Yalnız başına. Kimse beni anlamıyor ve kimse anlamicak bu dünya için tasarlanmadığım belli ben bu dünyaya ait değilim. Lise hayatımı da doğru düzgün yaşayamadım yarı da bıraktım zaten üniversite okuyamadım, geleceğimden tutun ailevi ilişkilere kadar herşeyi etkiliyor, hayatımda etkilemediği tek alan yok bu aşırı utangaçlığın, sosyal fobinin veya özgüvensizliğin adına ne derseniz deyin işte. Buraya yazıyorum ama tavsiye almak için yazmıyorum 10 yıldır ben mücadele içindeyim zaten. Girdiğim her ortamda hep yargılandım bana en çok söylenen şey ise "neden bu kadar sessizsin" lafıydı, bu laf benim hastalığıma sahip bütün insanlara söylenir nerdeyse ve bizleri en çok sinir eden laflardan biridir. Halkın çoğunun bunun bir hastalık olduğundan haberi bile olmuyor ve sessiz/utangaç/içine kapanık insanları bu şekilde yargılayarak büyük bir kabalık yapmış oluyorlar farkında olmadan. Her neyse burda sabaha kadar da anlatsam yaşamayan gerçekten anlamaz neden anlattım bilmiyorum ama bazen içimden geliyor. Çıkıp bir alışveriş yapmak bir mağazaya girip orda çalışan görevliye birşey sormak bile çok zor bir hal alabiliyor. Böyle yaşamak yaşamak sayılmaz belki birgün beni uyuşturucu bağımlısı yapabilecek veya belki intihar ettirecek bir hastalık bu, bazen yaşamaya tahammülüm bile kalmıyor. Tek yaptığım evde şişeleri devirip yarım litre rakı 1 litre bira artık neyse tüketip gece boyunca ağlamak oluyor o kadar aciz hissediyorum ki. Hiç bir b*k düzelmiyor hayatımda. Hep insanlar tarafından yanlış anlaşılıyoruz bir de. Telefona cevap vermek bile işkence oluyor bazen.

link Videoyu ve izleyin ve sonra cevap ve oylama yapın