Hayatımdaki hemen hemen her şeyden utanıyorum. Neden kötü ve kusurlu şeyler hep beni buluyor?

Babam lise mezunu bir esnaf. Tipik bir muhafazakar çomar. Annem de türbanlı bir ev hanımı. İkisinden de utanıyorum. Milletin ne güzel modern görünüşlü iyi eğitimli aileleri var, bir de benimkilere bakın :(

İstanbul Üniversitesi gibi vasat bir üniversitede okuyorum. Zekam da vasat, anca burayı kazanabilmişim. Buraya Kütahya gibi vasat bir şehrin vasat bir mahallesinden geldim. Üniversitemden de memleketimden de utanıyorum. Millet ne güzel İzmir'den Antalya'dan gelip Boğaziçi, ODTÜ, Bilkent'te okusun, ben de Kütahya'dan gelip İÜ'de okuyayım, çok adaletsiz :(

Arabam yok, ailede tek araba babamın 99 model Toyota Corolla'sı, o arabadan da utanıyorum. Herkesin babasında ne güzel BMW, Mercedes gibi arabalar var, benim babamda olan arabaya bakın :(

Sevgilim hiç yakışıklı değil, gayet vasat bir tipi var ve kilolu, arkadaş çevresi de dar, o da benim gibi vasat bir memleketin vasat bir ailesinden gelme ve benimle aynı üniversitede okuyor. Bunların yüzünden ondan da utanıyorum. Sosyal medyada birlikte çekilmiş hiçbir fotoğrafımız yok ve arkadaşlarımdan sevgilimi saklıyorum. Millet yakışıklı popüler ve lüks arabalı tiplerle sevgili olsun, bana da bu düşsün, çok sinir bozucu :(

Ben de dış görünüş olarak vasat bir kızım. Kendimi bildim bileli tipimden utanıyorum. Arapça kökenli ve babaanne adına benzeyen kötü bir ismim var, bir kıza yüzlerce güzel isim dururken Hatice diye isim mi konur? Bu isim yüzünden ölene kadar dezavantajlıyım :(

Türkiye'de doğduğum ve Müslüman olduğum için de utanıyorum. Seneye Erasmus'a gideceğim tabi bu vasat notlarımla gidebilirsem. Orada karşılaşacağım kişilere bu durumdan nasıl bahsedeceğim, kara kara düşünüyorum. Oralarda kesin dışlanırım. Neden İngiltere, ABD gibi güzel bir ülkede İngiliz, Amerikalı olarak doğmak yerine burada doğdum? Çok üzücü :(

Sizce de her şeyim utanılacak değil mi? Neden benim her şeyim kötü, kusurlu, eksik? Neden herkesin burun kıvıracağı şeyler hep beni bulmuş?