Ne ailem var ne arkadaşım, ne yapmalıyım?

İyi akşamlar herkese

21 yaşındayım, üniversite 3. sınıf bitti ve benim hiç arkadaşım yok. Annem ve babam hiç çevresi olmayan insanlar, beni aşırı derecede bağımlı yetiştirdiler. Babam sosyal fobili annemden baska arkadaşı yok, annem ise tüm arkadaşlarıyla ve akrabalarla arasını bozdu kimsesiz kaldı, benim evde kendisiyle pineklememi istiyor, ona kalırsa hiç arkadaşım olmasın vs. Kavga sırasında hem annem hem de babam, "Telefonun bir kez bile çalmıyor, anksiyetelisin, konuşamıyorsun kimseyle, keşke ölseydin." vb cümleler sarfediyorlar bana. Oysaki ben onların eseriyim, onlar sayesinde hiçbir arkadaşım kalmadı. Lise 3'e kadar aşırı sosyal bir kızdım, cıvıl cıvıldım. Herkesle iyiydim. Ama annem birine Or.. spu, diğerine tembel, başka birine serseri vs. diyerek ayırdı herkesten beni. Şimdiyse oğluna adadı kendini, beni ailede dışlamaya başladı. Benimle hiç konuşmuyor, gözlerini deviriyor. Bana bakmıyor bile. Ben de inat ettim kelam etmiyorum. Oğluyla geziyorlar tozuyorlar vs. Ben sürekli evdeyim, kitap-film-dizi üçlüsü arasında gidip geliyorum. Annemi bir daha gerçekten sevebilecegimi sanmıyorum, abimin ise bir araba altında kalmasını istiyorum.
Aslında kötü bir insan değilim, kalbi esma-ül hüsnayla huzur bulan biriyim. Beni bu hale getirdiler. Birçok hedefim var aslında, iyi bir üniversitedeyim, derslerim iyi Dışişleri Bakanlığı'na girmeyi hedefliyorum. Ama kimsem olmadığı için motivasyonum sürekli sıfırlarda, kolumu kaldıracak gücü bulamıyorum bazen. Kalbim çok kırık, sadece Allah var. Kimsem yok. Üniversitede neden arkadaş edinemedin diye soracaksınız. Sosyal fobili olduğum için 1. sınıfta temelleri sağlam atamadım, şimdi de arkadaşlık kuramıyorum doğal olarak. Merhaba merhaba, ilerisi yok. Tatilde bunlar da yok.
Intihar etmek istemiyorum.

Bana ne önerirsiniz? Yalnızlığın yüreğe yaptığı baskı normal mi, her sabah iç sıkıntısıyla uyanmak?
Nasıl kurtulacağım bu durumdan?

Hepsini okuyanlara teşekkür ederim.