Koca kalabalığın içinde yapayalnız hissetmek?

Kendimi şu hayatta artık tek başıma hissediyorum. Üniversiteye başlamam böyle hissetmemde çok etkili çünkü bir çok çıkarcı, arkacı, asalak, samimiyetsiz insan tanıdım. Aslında sayı olarak çevrem baya çoğaldı ama onların hiçbirinde gerçek dostluklarda ki o sıcaklığı, samimiyeti ve güveni alamıyorsun. Bunca kişinin arasında kendimi yalnız hissediyorum. Anne-baba, kardeş özlemi olurdu sene başlarında hep. Onları yanımda isterdim ya da onların yanında olmak isterdim sürekli ama sanırım tek yaşamaya da alıştım onların yokluğunu bile aramıyorum artık, sanki ailemle aramızdaki güçlü bağ kopmuş gibi hissediyorum. Yani hayatta yapayalnız kaldım. İşin kötü yanı bende zamanla o samimiyetsiz çıkarcı insanlara dönüşebilirim. Bundan korkuyorum. Kalabalıkların içinde yapayalnızım. 2 tane sağlam beni menfaat için değil de beni ben olduğum için seven dostum olsa şu iğrenç şehirde o bile bana fazlasıyla yeterdi. Şu an odamın karanlık bir köşesindeyim oturmuş düşünüyorum, ve ne kadar düşünsem de her seferinde hayatın bomboş olduğu sonucuna varıyorum.. Bir gündür kendimi odama kapadım yemek ve tuvalet dışında uyudum ve kalan zamanda habire düşündüm ama dediğim gibi düşünmekte fayda etmiyor. Tek sorun yalnızlıkta değil. 10 gün önce 500 liram vardı şu an 10 lira dışında hiç param yok ve 46 lira borçlandım. Ailemden istemeye de yüzüm yok artık. Bıktım şu hayattan. Bana ne öneriyorsunuz?