İnsanı öldürebilecek ağırlıktaki babanne yorgani ve sevgi dolu yataği?

Anneannemin evinde vardı bunlardan, bir de yastığı vardı çok sert. Dayım öldükten sonra tek kalmaması için ablamla beraber gidip kalıyorduk. Ben ilkokul 4. sınıfa gidiyordum, okuluma daha yakındı anneannemin evi direkt gidiyordum. Sadece bir odada soba vardı, o odada uyuyorduk ama sabah önlüklerimizi (mavi önlük 😄) giymek için mecburen diğer odaya geçiyorduk. O yeni aydınlanan hava, ağır yorgan, tahta gibi yastık, buz gibi oda hala aklımda. Sobanın yanındaki karıncalara ekmek atmam da aklımda 😄 Kuzenlerimle biraraya gelince anneannemin taklidini yapışımı da unutmadım. Resmen vicdan azabı çekiyorum şu an. Ulan kadının çocuğu ölmüş, yaktığı ağıtlarla dalga geçilir mi? Çocukken çok yaramaz, çok çakalmışım cidden. Babam bana boşuna çakal demiyormuş. Bir adet çikolata için yapmayacağı tilkilikler olmayan biri için çakal kelimesi biraz hafif bile kalmış bence. Arabanın açık olan camından içeriye de muhtemelen çikolata almak için girmeye çalışıyordum baba. İyi ki çikolatayı vermek için arabayı açmak yerine o anı ölümsüzleştirerek fotoğrafımı çekmişsin.

Canım babam, seni öyle iyi anlıyorum ki. Ama artık 21 yaşıma geldim, hala bazen çakal diyorsun. Beni böyle sevişin normal birer baba kız olmadığımızı da gösteriyor ama 21 yaşındayım, 21, yirmi bir! Artık çikolata için aklıma türlü cin fikirler gelmiyor. Yine her şeyle dalga geçebilen biriyim ama hayat dolu değilim. Çocuk değilim. Kızın o zamanlardaki gibi de masum değil 😐 Masumluktan ne anladığımıza göre de değişir bu ama ben senin neler anladığını tahmin edebiliyorum. Ama hala iyi bir insan olmaya çalışıyorum. Senin gibi ağaçları ve hayvanları çok seviyorum. Bu ağır babaanne yorganlarını da seviyorum (konuyu buna bağlamam gerekiyordu artık
😄).

Küçükken bir kere üç tane üst üste örtmüştü bizim komşu ninede kaldığımda