Aileden kopmak ve çözüm?

Ailem Sürekli başkalarının çocuklarının başarısıysa gurur duydular, imrendiler, övdüler. Ben onlardan daha başarılı oldum bir tebrik almadım kimseden, bana onlara duydukları gururu duymadılar. Beni övmediler kimseye. Hatta daha bugüne kadar hiç benimle gurur duymadılar kimseye kızımız şunu başardı demediler. Sevgi olarakta başkalarının çocuklarına verdikleri sevgiyi bana vermediler. Hep başkalarının çocuklarının adını duyar oldum bu evde, o çok sevdikleri çocuklar ailemin gözünde mükemmellerdi, oysa onlar kendi ailelerini hesaba almayan tipler. Şimdi ailemden kopmuş vaziyetteyim, soğuk davranıyorum, şahsıma bir şey söylettirmiyorum hemen kızıyorum, uzun zamandır yanlarında değilim eskisi gibi mesela aynı evdeyiz ama ben hep odamdayım, aynı evde değilmişiz gibi. Onların neler yaptığını sormuyorum, ilgilenmiyorum artık. Büyük ihtimalle suratsız biriyim onların gözünde. Bazenleri bu davranışımdan dolayı çok üzülüyorum, canım yanıyo aramızdaki mesafe yüzünden ama hala anlamadılar onlara kırgın olduğumu, hala beni suratsız, sinirli sorunlu bir evlat olarak görüyorlar. Sanki beni artık istemiyorlar gibi hissetmeye başladım. Arkadaşlar bana bir çözüm yolu gösterin, az kaldı gidiyorum zaten üniversite yüzünden başka bir şehire ama böyle kopuk bir vaziyette gidersem hep mutsuz olurum sürekli aklım burda olur canım yanar.