AİLEM VE YAŞADIĞIM ÇEVREDE MUTLU DEĞİLİM?

Merhaba arkadaşlar, 18 yaşındayım 3. sınıf lise turizm öğrencisiyim. Fakat 8-9 yaşlarından itibaren mutsuzlaştığımı hissediyorum. 12 yaşlarındayken tanımadığım çok uzak bir akrabam gözümün önünde bana büyü yapmak istedi. Ekmeği okuyup bir parça yememi istedi ölüm tehtidiyle o anki korkumla yemek zorunda kaldım. Dini saçmalıklara inancım yok normalde ama ne tesadüftürki o günden uzun bir süre sonra annem ve babam arasında 4-5 sene tartışmalı sorunlar yaşadık. Hâlâ da kesintisiz sürmekte. Daha doğrusu bu hep vardı fakat asıl sorun ben o günden bu yana mutsuzum. Yani gülüyorum, dışarı çıkıyorum, geziyorum tozuyorum bazen yalansı mutluluklar da yaşıyorum ama ailemden ve çevremden memnun olmadığımı hissediyorum. Kinci değildim. İnatçı değildim. Halimden memnundum. Sorunum yok bugüne dek sorumluluk veya zorunluluk gerektiren bir şeye de maruz bırakmadı ailem. En çok ben sevildim ve değer gördüm. Ama ne tesadüf ki o günden bu yana küstahlaştım, hadsiz davrandım onlara, hemen hemen hepsine kinsi duygular nefretsi duygular besler oldum. Ortada sorun yok ama huzursuzum büyük suçlar işlemiş gibi pişmanlıklar yaşıyorum. Ailemi ve çevremi sevemiyorum. Enerjim bitiyor. Sevme duygumu kaybediyorum onların yanında. Onlardan uzaklaştıkça daha rahat daha açık ve daha geniş şekilde düşünebiliyorum. Ama bu her zaman mümkün değil.