HAYATA AŞIK OLMAK?

Neden? Var olmaktan başka bir şey bilmiyorsun. Bir şeyi hissetmek çok kıymetli. Tek bir esintiyi bile oldukça detaylı bir şekilde yaşayabilirsin. Anlamak bile, merak hissinden gelir.

Gerçeğin her ayrımını, başka bakışını veya yeni bir soluğunu benimsiyorum. Kaçmak dediğin birisini diğerine tercih etmek, ben kaçmayı da seviyorum ama bunu, birisini diğerine tercih etmemek için diyorum. Hissetmek gerçekten çok özel bir şey, hayatın yeterince hakkını vermiyoruz. Mesela tüller çok güzel değil mi, esintiyi anımsatıyor, hafifçe dokunup geçiyor. Temsil ettiği şey çok hoş. İyisiyle kötüsüyle her şeyi istiyorum. Keşke hayatın kendisi olabilseydim ama böyle olmak da çok güzel.

Teşekkür ederim. Sana hayatı güzel görmemi sağlayan şeyi sanırım şöyle anlatabilirim...

Bir gün duvara bakıyordum, sonra ışığın duvara düştüğünü gördüm. Renksiz, sadece ışığın o saf hâliydi, duvarın rengine bürünmüştü çünkü ışık, zamanın kendisine en yakın temsiliydi. Zaman hareketi mümkün kılarak bir şeyi diğerine göre ayırt etmemizi sağlar. Duvara elimi kaldırdığımda, önce puslu bir karanlık düştü, duvarın üstünde elimin şeklini sindirdi oraya. Yakınlaştıkça karanlığın pusu dağılarak daha da vurgulandı.

Bunu neden anlatıyorum, çünkü bunu gören biz insanlar, hayatı alıp nasıl oluyorsa bambaşka bir şekilde var edebiliyoruz. Işığı bulanık bir suretten çıkaran, onu fark edebileceğin kadar, yani kendi zıttıyla kıyaslayıp vurgulayana kadar yakınlaşmaktır. Gözümüz odaklanarak bunu yapar ve işin ilginç yanı, odaklanmanın gerçek hayatta elle tutulur bir karşılığı yoktur. Bu sadece canlılara özgüdür, bilinç yoksa odaklanmak da yok. Odaklanmak, yaşadığın hayattaki somut düzlemdeki yakınlaşmayı, tamamen soyut bir düzlemde yakınlaşmanı sağlayan ve ölçütünü yine soyutluğa dayandıran bir şeydir. Bilincimiz, yaşamın kendisi. Yaşam kadar çeşitli.

Yaşamı seven, kendisini sever.

Teşekkür ederim 🙏 ama şu sıralar oldukça yoğunum, kusura bakmayın.