Babasız büyümek sizce nasıl bir duygudur?

Küçüktüm ben, kardeşimle dışarda oynardık. Oynadığımız çocukla kavga ettim ve babasını çağırdı. Babası kulağımı çekti. Bende babama söyledim babam da bana vurdu. Annemle babam sürekli tartışırlardı. Bir gün annem yeter deyip çıktı evden. Ve biz belediyenin sığınma evlerine gittik. 1 ay sonrası ben dışarıda oynarken, çocuklar bana dedi ki baban geldi. Koşa koşa gittim baktım yok. Balkondan baktım biraz uzaklaşmıştı. Bağırdım babaaa diye. Durdu arkasına baktı yoluna devam etti. O zaman tepemden aşağı kaynar su döktüler sanki. Öyle üzülmüştüm ki dökemem kelimelere. 2003te ameliyat oldum. Opere perthes ameliyatı. Belki bazılarınız bilir. 7 saat ameliyatta kalmıştım. Annem türkiyeli değil. Ee haliyle annemin ailesi akrabaları da turkiyede değiller ki onlardan yardım istesin. Ben ameliyattayken 3 ünite kan lazım olmuştu. Doktorlar anneme söylediler. Annemde çaresiz durumu açıkladı doktora. Doktorlar babamı, dedemi, amcalarımı aramışlar ve demişler ki torununuza acil kan lazım. Ve dedemlerde demişler ki; biz onları tanımıyoruz. Televizyonda yayın yapmışlar filan hastanede filan 0 rh negatif kan lazım diye. Allah onlardan razı olsun, 2 kişi tekerlekli sandalyeyle gelip kan vermişler. Sonra geçti hastalığım ben düzeldim okudum, çalıştım, ve büyüdüm. Babasız büyüdüm. Babasız kalmak, savaşın ortasında komutanlık kalmak gibidir.