Babasız büyüyenler duygusal olarak ne yaşıyorsunuz, hayatınızdan neler eksildi?

Babamı kaybedeli 10 yıl oldu. İki kız kardeşimi büyüttüm, okuttum. Şimdi bir oğlum var. Ama sanki hiç babam olmamış gibi hissediyorum. Her şeyi tek başıma başardım, babama pek bir minnet duygum olmadı. Oğluma iyi bir baba olmaya çalışıyorum, ama ona hiç dedesi olduğundan bahsetmedik bile. Dedesinin adını bilmiyor, fotoğrafını görmedi. Muhtemelen uzun yıllar da yokmuş gibi gidecek. Hayatımda bir şey eksik gibi hissetmiyorum, hiç bir zaman hissetmedim. Hayat bu, bana yol gösteren olmadı. Ben hep kendi yolumu çizdim. Bunun için de hiç kendimi eksik veya farklı hissetmedim, tam aksine güçlü ve akıllı hissettim

Kendimden geçtim anneme ağladım gecelerce o terkeden güzel kardeşim Baba'nın geride 2 çocuğu ve buna annene tek başına bakıyor o soğuk karlı yağmurlu günlerde çamurlu elbisemizi soğuk suda yıkardı🥹 o benim kustalım tek varlığım annem isteseydi bırakıp giderdi ama yapmadı

Bu konuda ancak gözlemimi aktarabileceğim,

Bir yanları duygusal olarak yaralı oluyor. "Mevcut anne figürü dominant değilse" sosyal ve psikolojik sorunlar da yaşıyor oluyorlar.

4.5 yaşımdan beri babasız büyüdüm.

Kendi çabalarımla geldim mevcut yerime. Baba desteği olmadan. Kendimi daha güçlü hissediyorum ama bir o kadar da yorgun, agresif ve tahammülsüzüm.