Çok mutsuzum. Siz nasıl başa çıkıyorsunuz mutsuzlukla?

Hayırlısı diyorum. Güçlü görünmeye çalışıyorum ama içim paramparça. Ailem bile yanımda olmasına rağmen güçlü bağlarımız yok herkes birbirinden bıkmış gibi. sevildiğini hissetmek en büyük ihtiyaç değil mi

Bu kadar insan yalnızsa nasıl dayanıyor? Ben dayanamıyorum. Ya da herkes benim kadar yalnız mutsuz değil demek ki bu kadar kötü hissetmiyorlar

Ben kendimi kandıramıyorum. Ama dışarıdan kandırıyorum galiba. Sanki çok umursamaz çok memnumum hayayımdan sanki herşey yolunda öyle bilsinler. Söylesem ne olacak istiyorum diye, gülecekler evde kalmış kimse buna bakmamış ya da işte burnu çok havadaymış. Arkadaşım niye yok, işi düşünce yanımda biten düşmeyince kendi keyfine bakan insanlara ben de ayy canım yapmıyorum kendi başıma oturup kendi kendime takılıyorum. Ailede herkes birbiriyle kavga eder kimse kimsenin umrunda olmaz hergün ama dışarıdan mükemmel aile imajı da mutlaka verilmeye devam eder. O yüzden hayatımız "hayırlısı"

Başkasının mutsuzluğuyla mutlu olacak biri değilim ki. Ben sadece kendi hayatım daha iyi olsun istiyorum çabalıyorum

Dışarıdan hayatıma bakıp mutsuz olduğumu görsen şımarığın teki dersin belki. Hayatımın kötü -ymüş gibi görünmediğinin farkındayım. Ama yalnızlık çok zor sevgisizlik kalabalık içinde kimsesizlik. Bu da başkalarının hayatına bakıp iyiymişim ben diyilcek bişey değil

Uyanmamak için değil iyi olsun diye dua ediyorum ama olmuyor. Uyanmasam da dert değil yaşamak için bir hevesim yok

Var, ölümcül değil ama kronik ölene kadar benle