Yıllar geçtikçe güzelleşiyor musunuz, yoksa gittikçe çirkinleşenlerden misiniz?

geçenlerde pazar kahvaltımı yaptığım yerdeki kadın yanımıza geldi. sevgilimin sevgilim olduğunu anlamış, bana ne kadar genç olduğumu söyledi. ben de ne kadar gencim? dedim. en fazla 24 dedi. kanıma dokundu. 30a geldim hala 24. babama kalsa 18 mişim. genç görünüyorum sanırım evet. hiç güzel olmadım orası ayrı. yüzümü tanımlarken yaşlı teyzeler, aile ve yaşlı adamlar güzel tanımlaması yapıyor. dün yürürken yolda bir yaşlı teyze çevirdi. kızım ne kadar güzelsin nazar alırsın, yakanı kapat dedi. tamam dedim ilerledim. eskilerin güzellik algısı bir tuhaf sanırım. çoğu insan farklı bir yüzüm olduğunu söyler. bana kalırsa herkesin yüzü farklı. şimdiye kadarki sevgililerim nedense beni dünyanın en güzel kadını olduğuma ikna etmeye çalıştılar. şimdiki de bebek sever gibi seviyor beni. bana sorarsan mimiklerim ve tavırlarım farklı, dünyayı ve bize sunduklarını birkaç açıdan değerlendirdiğim ve her açıya aynı mesafeden yaklaştığım için bu fark oluşuyor. seneler önce güzel olduğumu düşünürdüm. aynada kendime bakmaya doyamazdım. mimiklerimi de daha kontrollü kullanırdım. yine daldım anlatmaya. çok da ses var kafamı toparlayamıyorum. anlamışsındır.

Annem küçüklük fotoğraflarıma bakıp lüle lüle olan saçlarımı çok özlediğini ve onları da kaybetmenin etkisiyle, artık dalgalı, çirkinleştiğimi söyler. Gülerim ben de. Yüz ve vücut hatları güzellik açısından önemli kriterlerdir fakat tek değillerdir. Ruhu, enerjisi, mimikleri daha çok güzelleştirir insanı. Taş bebek bir kişi olup da soğuk nevale gibi durandansa, yüzündeki birçok kırışıklığıyla bana sürekli gülümseyip beni güldüren yaşlıların güzelliğini tercih ederim. Sanırım diğer büyük ölçüt de olgunluk. Ergenlikte çıkış döneminde oturmuş yüz hatları ve ses tonu insanı çok değiştiriyor. Bu aynı zamanda orta yaş döneminde de geçerli.