Çocukluğunda Sevgisiz Büyümüş ve Dayak Yiyen İnsanların Durumu Nasıl Oluyor?

Benim çocukluğum Ecevit'in zamanında geçtiği için her zorluğu gördüm ne yazık ki Hastane, Okul,.. İnsan hayatıyla ilişkin her türlü zorluklar vardı. Ailemin baya zorlukları oldu tabi babam dükkan açtı iflas etti. Belirli paralarımız elden avuçtan gitti bu yüzden hep sıkıntılı bir aile içinde büyüdüm.. Ben doğmadan önce dedem hayattayken 2 evlilik yapmış ve dedem aslında zengin bir insanmış.2. evliliğinde ki kadın bütün parasına el koymuş mirasına tarlalarına ne varsa tabi.. O zaman babam askere gitmiş ve askerde iken çok zorluk çekmiş para sıkıntısı yüzünden üstüne üstelik Doğu bölgesinde yapmış askerliğini ve o zaman askerlik yapmak oldukça zor ve şiddetli..
Herneyse benim babam belirli sebepler yüzünden sinir hastası ve sinirlendi zaman yer yerinden oynuyor ve oldukça agresif asabi ve kisacasi bir ruh hastası.
Ben Çocukluğumu ne yazıkki yaşamış biri değilim sürekli yaramazlık yaptığım için ve babam sürekli birilerine sinirlediği için beni çocukken çok döverdi... Ondan çocukluğumdan beri korkardım.. Ve sürekli altıma işerdim gece gece tuvalete gitmezdim 😂Annem sabah altımı yaptığım için çok sinirlenirdi çamaşır makinesi sürekli çalışırdı zaten ve sürekli yatağa naylon sererlerdi haşır huşur yatardım hep 😂😂
Herneyse sürekli bende yaramazlık yapma isteği olurdu.. Bir yaşlı kadının oynadiqım oyun yüzünden bahçesine girip zili bastım ve kaçtım hep arkadaşımın yüzünden.1 hafta boyunca böyle yapardım ve en sonunda fena yakalandım. Sonra babama şikayet ettiği için babam beni dövmüştü hiç nasihat verme yoktu onda direk bir tane yapıştırıyorduuu. Birde üniversite mezunu olacakdı😂cahile cahil denir de buna ne denir bilemem.. şimdi hala benim içimde hep dayak yediğim anılarım var hiç bir detayı unutuyorum hafızam oldukça kuvvetli sanki beynimi yazmak istemişim ve hiç silinmemesi için mücadele etmişim. Unutmak istiyorum dayak yediğim Çocukluğumu unutmak istiyorum insanların sürekli her bozulan her kötü olaydan beni suçlamaya çalıştıklarını..