Sevilmeyen evlat oldunuz mu hiç?

Annem beni hiç sevmiyor. Yalnızken aramız iyi. Ablam gelince işler değişiyor. Başka birisine dönüşüyor. Kalk köpek ablan yorgun o otursun, kalk ablana çay koy bilmem ne. Beni canım diye büyüttüler. Şimdi de sen neden böyle oldun diyorlar. Ablamsa hep özel dersler, dershaneler, kurslar bilmem neler. Neymiş o zekiymiş. İkimiz de unv. okuyoruz. Ben ders çalışınca artiste bak sanki bişey anlıyo da okuyor falan diyor. Seni küçükken dövseydim böyle olmazdın diyor. İnsanların içinde vuruyor aklın başına gelir böyle geç kaldım dövmeye diyor. Gerçek gerizekalının o olduğunu anlıyor zaten herkes. Ama benim psikolojim çok bozuk. Bide akrabalarıma da o kadar kötü anlattı ki beni. Kuzenlerim daha okuldan atılmadın mı sen diyor. bir yere gittiğimde herkes gülüyor daha hiç konuşmadan, birşey yapmadan. Ablamdan da nefret ediyorum. Hatta onun sevdiği yemekten, dinlediği müzikten, en sevdiği renkten herşeyden nefret ediyorum niyeyse. Onun pek suçu yok ama annem onu seviyor nasılsa işine geliyor sanki. Bugun AVMde dövdü neredeyse beni. Dik yürümüyosun elbise yakışmıyor diye. Eve bağırarak ağlayarak geldim herkeste bakıyor bana bu deli kim diye. Eve gelince yemin ettim annemin inadına o.. pu olucam, herkesle sevgili olucam diye. Anneme göre erkekle konuşan kızlar o.. oluyor da. Neyse o anlık düşünceydi zaten. Kafayı yiyorum artık. Anlatamadığım o kadar çok şey varki.. Akıl verin biraz bana. 20 yaşındayım bu arada.