İnsan salak olduğunu farkettiği an ne hisseder ?

bu soru beni tekrar bu konuyu düşündürmeye zorladı. saf bir çocuk olarak büyüdüm. tabi farkında değilim. akranlarım çok ezikledi. onlarla çatışmaya girmemi istediler ama ne yapmam gerektigini bilmiyordum. kilicim ya da kalkanım yoktu. böyle böyle çocukluk dönemi içe kapanık geçti gitti. sonra büyüdüm çevreme baktım kendime baktım zavallılık içindeydim. 16 yaşinda saf olduğumu farkettim.. bu kadar geçti. ilk başta allaha dua ettim gecelerce. nolur zeki olayım diye. sonra baktım duayla olmuyo ve bedbah biriyim. okumaya başladım. tabi ki okuyamadim. kafam basmıyordu. tane tane yavaş yavaş zorladim. çok zorladim. zamanla beynimin çalişma sistemini sorguladim doğayı evreni sorguladım. bu aciz beynimle. tek amacim da safliktan kurtulmakti. ve kurtulursam toplumda yer edinebilecek insanlar arasinda önemli bir olabilecektim. insanlar saygi duyucaktı. çok çok sorguladim. ne alaha inancim kaldı ne de düzelicegıme. daha da dibe battım. ve aslında insanlar en iyi burdan izleniliyor.

şu anda belki insan ve doğanın çalışma sistemi hakkinda çok fikrim oluşmuştur. ama bu sorgulama etabi ergenlik toplum vs öyle zorlu geçti ki içimde güç birakmadı. ve ne zaman toplumda yer edinmek için adim atsam biri tekmeyi yine bastı. salak damgasi yemek çok yoruyor. bir ara salakligimi mizaha yorumlayip toplumda kisa süreli yer edindim. tabi bu bana yetmedi. şimdi ne yapsam nasil onlarin arasina girsem bilemiyorum. bilmek istiyorum elbet. ama gücüm de yok. amma zor safliktan kurtulmak... bir de biz de şu var;ahlak ya da erdem.
yani en aptal insan bile topluma kendini kabul ettirip yer bulabilirken bizim gibiler tüm salakliklarina rağmen ezik olmayı yediremiyor. ezik olucağimiza yok olalım istiyoruz. dini açidan bakarsan allah bizi siniyor bu yuzde saflikla test ediyor denilinebilir. dini kilif uydurmak kolaydir. ama içimizde bitmez bir şey var. bu saçmalığa devam etmek istememek. ne diye katlanayim ki. ne kadar da salak olsak erdemimiz kurumadı. bu büyük bir hastalık

toplumun çoğu da böyle. salak. ama onlar bunun farkina varmak istemeyen erdemsiz kişiler. salak olduklarini asla farketmek istemiyorlar. bu yüzden koyun moduna bürünüp çoban arıyorlar. çoban bulduklarinda ise birden ellerinde kiliç beliriyor çobanin dediklerini yapmak için. biliyorlar ki; çoban ölürse biz salaklar var olamayız. bir çoğu bu anlayışta. ben bunlara erdemsizler derim. ama bir yerde haklilar. kim salak oldugu için aci cekmek ister ki? bunu gizleyip yobaz olursan acı kaybolur. topluma girersin. tabi din kılıfı adi altında.. pek çok din de çobanlarca indirilmistir. eziklerin sürüsü olmak ezilenlere güç vermek için. pek çok toplumda bizim gibiler var. dünyayi zeki sanma.

bu sorgulama bilincine ulaştigim için yobaz olamam artık. hem istemem.
ve zeki biri de olmak imkansiz.
böylelikle yine yalnız kalıyorum. yine tek başına. yine insanlardan kaçıyorum. hee pes etmedim. bir gün insanliği çözücem. böylelikle taklit yapabilirim.

şahsim için son yol; olmadığım biri gibi görümek. iyi bir tiyatro ustasi olmaliyim. lümpen veya varoşca davranişlar sergilemeden. ve en önemlisi para gücüm olmalı. bunu kazanmanin en kısa yolu ise yasadışı. İnanın kötülük yapmaktan alıkoyan bir şey göremiyorum önümde. erdem dışina çikmadan yaşamak ne mümkün? para olursa güç olur. sahte bir karalter de saygi getirir. hem güç hem saygı. bir insan daha ne ister? bu ikisine sahip olmak gerek. ve bu yol kötülük ve erdemsizlikten geçiyor. ancak başka kurtuluşta yok. aksi takdirde doğal seçilim bizi yok edip silicek.

işin garip yanı da zerre yaşama isteği gelmiyor. atalete çok fena yakalandım. bu atalet belasından da bir an önce kurtulmam gerek.

insanlari sorgulamayı hizlandirmaliyim
çok daha fazla film izlemeliyim
kelime kökenlerine iyi çalışmak gerek.
beyaz türkler arasina girmem gerek.

yol uzun engebeli ve çaresiz. ama pes etmedim. 13 yaşindan beri istedim ölmeyi ama yapmadım. yapmicam. pes etmiycem. bir gün her şey güzel olucak

Bende hep 3. yolu deniyorum. bana daha mantıklı geliyor. Kimsenin zırvalarını dinlemek dinlemek istemiyorum